‘Bir osuruk ağacı, yellendikçe şiirler açan’ | Her Gün Biri

Her Gün Biri: Çok yazarlı blog

‘Bir osuruk ağacı, yellendikçe şiirler açan’

1 Yıldız2 Yıldız3 Yıldız4 Yıldız5 Yıldız (1 oy, ortalama: 5,00) 5 üzerinden
Loading ... Loading ...

Tam 10 yıl önce bugün bir usta öldü.

‘Haydan gelip huya giden bir huysuz’ adam; ‘Ağzı bozuk ,meymenetsiz bir ozan’; ‘Ben bir osuruk ağacıyım yellendikçe şiirler açan’ rahatlığıyla kendini tarif eden bir şair.

canyücelAman aman ! Öyle trajik bir hikaye antresi değil bu yazı bilesiniz isterim. Bu sözün öznesi adamın, ancak hayrankalınabilecek dalgacı haliyle yazdıklarından çok etkilenmiştim, okudukça dinledikçe hala da etkilenirim. Velhasıl inceden acısı olsa da öyle ağlak şeyler değil yazacaklarım, bi anma yalnızca.

Onu okurken, şair miydi, mecnun muydu, davacı mı davalı mıydı, lafını esirgemezin biri miydi neydi belli bile olmazdı. Olmazdı olmasına da, okuturdu da kendini gün ağarıncaya kadar, okurken dobralığıyla hissettirirdi insana insanlığını.

Kafiyeler düzeceğim diye kasmayan, yazdım demek olsun diye yazmayan, onun bunun ne diyeceğine çok da takmayan bir adam. Haha ! Ne çok gülmüştüm, 90’ların başlarıydı sanırım, ‘ kartpostal şairi’ tümcesine ‘kart da sizsiniz, postal da size girsin’ rahatlığıyla cevabı yapıştırdığında.

Dünyada ender bulunan, beyni kaleminde, hisleri dilinde şahsiyetlerdendi bence. İçten öfkesi, aşkı, zeki alaycılığı, argosuyla şiirleri düzmek isteyen biraz deli, biraz dolu ‘belkim bir kertenkele’ bi adam öldü 10 yıl önce bugün.

Biz insanoğlu pek hafıza kaybına yatkınız malum. Onca malzeme çıkar bize hayattan da, daha ertesi güne kalmadan ne yaptığımızı, ne dediğimizi unuturuz. Her gün yeni baştan başlar gibi…balıklar mıyız neyiz ?

Zaman geçer biz bakarız, biz şikayet ederiz, biz unuturuz tadına varmadan da farketmeyiz bizlerizdir o geçen zamanın bilmem neresinden. Haliyle hayret ettim kendime bile, ben niye unutmadım bugünü ?

Genç yıllarda ‘budur !’ dediğim tüylerimi diken diken eden şiirlerin ve söylemlerin şairi, toprağı bol olasıca üstadı okuyarak bildim, okutarak da anmak istedim.

Bugün bir küçük rakı sardırıp anısına, CAN YÜCEL’den ne bulursanız okuyun , dinleyin derim. Çünkü, okumak anmaktır, hem yazanı , hem kendini. . .





Bu yazıya yapılan yorumları RSS 2.0 beslemesi aracılığıyla takip edebilirsiniz.