“Babasızlar” Günü

Kaybetmek…
Ait olan bir şeyin artık bizde olmaması..
Gitmesi, bırakıp da gitmesi hatta..
Tüm acısı az, tatlı anıları yadigâr kalan nice ışık yolcuları kervanına..
O ışıkta huzura erdikleri düşüncesi tek teselli
Ve avutmayacak sözler gerçeğin ta kendisi..
Candan kopan can parçası, en karşılıksız sevginin tek muhatabı..
Dayanmak zor, alışmaksa mümkün değil..
Sürekli kanayacak bir yaraya nasıl olur da alışılır?
Zaman denilen şu meret var ya, hani hep sövdüğümüz..
Belki derman olur bu defa..
Geçtikçe günler, aylar ve yıllar ışığa yaklaşırız bu defa.
Bekleyenimiz var ne de olsa..
Bu dünyada bırakılan anılarla,
Bize sunulduğu kadarını yaşayıp gitmek var bir zaman sonra…
Fikirler görecelidir, hatta siyaha “beyaz” denmesi son derece olasıdır.
Mutluluk kaynakları ayrıdır, üzüntü sebepleri ise çok farklıdır.
Zevkler, huylar, inançlar, değerler değişir de değişir.
Değişmeyen tek şey ise hayata dair tek gerçeğin , kaçınılmaz nihayetin varlığıdır.
Bazı bazı düşünmüşüzdür; “ben onsuz ne yaparım?” diye..
Ömrümün şahidi var oluş sebebim…
Bir gün beni bırakıp o ışığa gittiğinde kolum kanadım kırılmaz mı?
Sızlamaz mı o sıfatı duyduğum her an yüreğimin en kuytu yeri?
Gölgesinde güven duyduğum, sofrasında huzur bulduğum…
Verdiğin emekleri helal etmene vesileysem en büyük gururum…
Bugün babalar günüymüş neyime, kan damlıyor yüreğime..
Bayramlar bana uğramaz artık.
Avutmaz hiçbir söz, bu kadar katıyken gerçek..
Ben değiştim, an itibariyle bir yanım eksik gönlümse paramparça..
Ben artık eski ben değilim, evladı olduğum baba artık çok uzak diyarlarda…

Ruhun şad olsun… Bekle beni baba…

Be Sociable, Share!

•