Benim Bir Kardeşim Var…

Ben 6 yaşıma kadar tek çocuktum. Çok net hatırlıyorum ana sınıfına giderken bir gün bana kardeşin olursa adı ne olsun gibi sorular sormaya başladılar. O zaman anlamalıydım artık tek çocuk günlerimin sona erdiğini. Bir eli yağda bir eli balda, ne isterse yapılan hoyrat zamanlarımın bittiğini o yaşlarda anlayamazdım elbette.

Neden sonra, 21 Mayıs sabahı telefonun çalışı ile uyandım, annem doğum yapmış. Geceden hastaneye gitmişler de ben anneannemle evde kalmışım. Kardeşim doğmuş bizi hastaneye çağırıyorlar. Beyefendi sabahın köründe teşrif etmiş bizi de ayağına çağırıyor. Hastaneye gittiğimizde annemin yanında yatan minicik kafayı görünce üzülsem mi sevinsem mi bilemedim. (Dikkat ben de 6 yaşındayım!)

O günden sonra hayatımda kardeş sıfatı yer ediyor. Büyükler beni buna alıştırmaya çalışıyor. Ama kardeşim zaten dünya tatlısı. Ben de buna çoktan alışmışım.

Kardeşim daha bebekken annemin ameliyat olması gerekiyor, kardeşim ben ve anneannem birlikte kalıyoruz. Bir gün anneannemle “Sezercik” filmi izlerken gözümüzden yaşlar akıyor, sarılıp ağlıyoruz. Sanki sezercik gibi öksüz kalmışız gibi O gün çocuk aklımla ne olursa olsun kardeşimi korumaya yemin ediyorum.

Sokakta oynarken hiç peşimden ayrılmıyor. Bisiklete bile yalnız binemiyorum. Hep arka oturakta o var. Ama ben onu dolaştırmaktan keyif alıyorum.  Daha sonra bisiklete binmeyi öğreniyor, ama bu sefer de yanımdan ayrılmıyor. O minik bisikleti ile ben arkadaşlarımla dolaşırken hep yanımda oluyor.

Küçükken cheetos’lardan çıkan tasolarımız vardı. O tasolarla oynamaya bayılırdık. Ben kardeşime o tasolardaki bütün karakterleri ezberletmiştim.  Her gittiği yerde tasolardaki karakterleri sayardı, a’dan z’ye kadar.

Bütün bu ablalık vasıflarıma rağmen bana hiç abla dememiştir.  Hep adımla hitap etmiştir. Ben öyle istemişimdir.

Küçük kardeşim şimdilerde üniversiteye hazırlanan genç bir delikanlı oldu. Bu satırları yazdığıma kızacak belki de. Ama o biliyor ki ben onu kızdırmaya bayılıyorum.

Şimdi ayrı şehirlerde yaşasak da, onu gtalk üzerinden bile didişebiliyoruz. Bir araya geldiğimizde çocukluk günlerimizi anlatıp gülüyoruz.

İyi ki varsın kardeşim, iyi ki doğmuşsun, iyi ki kardeşim olmuşsun.

Bu yazımı bütün kardeşlere armağan ediyorum..

Şahika Civelek
www.kadinsanat.net

Be Sociable, Share!

•