BİR BİLİM ADAMININ EDEBİYAT TUTKUSU

Oğuz Atay’ın yazdığı Bir Bilim Adamının Romanı’nı yıllar önce ilgiyle okumuştum. Meslekî donanım dışında ve meslekî sınırlardan bağımsız alanlarda var olmanın insana kattığı zenginliğin somut bir örneğidir bu kitap.

Romanı yazılan bilim adamı Mustafa İnan’dır: İstanbul Üniversitesi’nin rektörlüğünü yapmış, TÜBİTAK’ın kurucu kadrosunda yer almış, ünlü bir bilim adamı, mekanik mühendisi…  Erdal İnönü’nün önerisi üzerine TÜBİTAK, Mustafa İnan’ın yaşamını anlatan bir eser yazılmasını ister. Bu onur, Türk Edebiyatı’nın önde gelen yazarlarından Oğuz Atay’ın payına düşer ve Atay, öğrencisi olduğu İnan’ın yaşamını kaleme alır.

Kitap, ilgimi daha çok bir matematikçinin dil ve edebiyat konularına ilgisiyle çekmişti. Mustafa İnan, edebiyata, özellikle de divan edebiyatına lise yıllarında merak salar. Ailesinin Fransız işgalinden kaçarak, Adana’dan Konya’ya yerleşmesinin de bunda payı vardır. Mevlana’nın kenti, İnan’ı artık manen hiç kopmayacağı bir dünyayla tanıştırır. İleride arkadaşlarıyla “kafa çekerken”, onlara Fuzûli’den, Nedim’den beyitler okur keyifle. Eşi Jale İnan, henüz eşi değilken ve İnan çok aşık bir adamken, sevgiliye Fuzûli’den dizelerle seslenmeyi sever.

Mustafa İnan’ın edebiyata ilgisi, merak düzeyinden daha fazla bir noktadadır. O, evreni fiziğin bilgisiyle kavrarken, evrendeki ritmi de sanatın sezdirdiğiyle hissetmeyi seçmiştir.

“Kim iddia edebilir ki bugün Einstein, Mevlânâ’dan daha çok tabiat sırlarına erişmiştir.”

Ben yıllar önce bu kitabı okuyup üzerine bir yazı yazmış ve sonuç paragrafında Gürsel Aytaç’ın bir dileğini eklemişim. Aytaç, bu kitabın okullarda okutulmasını önermiş bir yazısında. Unutmuşum bu öneriyi. Yıllar sonra, şimdi çalıştığım okulda, özellikle de fen grubu öğrencilerinin, bir başka deyişle “sayısal”cıların, dünyayı sayılarla birlikte sözcüklerle de kavramalarının önemli olduğuna inanıp, okunması için önerdiğimizde, bir yerlerde Aytaç’ın bilinç altına düşen önerisi de kalmıştır, kimbilir.

Be Sociable, Share!

•