Bir kapı kapanır bir kapı açılır

Uzun zamandır düşünüyorum gerçekten de bir kapı kapandığında yeni bir tanesi açılıyor mu? Yani gerçekten de olumsuzluklar, aksilikler bir gün geliyor değişiyor bizim için iyi bir şeye mi dönüyor? Acaba her olmayan bir işte bir hayır var mı gerçekten? Yoksa bunların hepsi insanın bir şekilde dayanması, güçlüklerle savaşması için uydurulmuş bahaneler mi? Eee ne demişler umut fakirin ekmeğidir.

Nerdeyse yolun yarısına geldiğim şu zamanlarda –daha yaş 35 değil ama- düşünüyorum da yüzüme kapanan kapıların yerine başka kapılar açıldı mı cidden? Bilmiyorum, çok hayal kırıklığına uğradığım, yenilgiyi en derinden hissettiğim zamanlar olmadı değil. Yüzüme çok kapılar vuruldu, hatta o kapıların üstüne kilitler takıldı, çok ağladım, çok üzüldüm sonra günler geçti, aylar geçti hatta bazen yıllar geçti ama sonra abra kadabra her şey bir şekilde hayırlısına bağlandı. Yada olayı şöyle ifade edersek olmayanın hayırlı olduğunu benim fark etmem zaman aldı. Geçmişe dönüp baktığımda olmadı diye üzüldüğüm çoğu şeyin olmaması beni ben yaptı. Cidden yaptığım hatalar, döktüğüm gözyaşları, hayal kırıklıklarım her şey ama her şey beni ben şu an olduğum noktaya getirdi. Öldürmeyen şey güçlü kılar derler ya, işte o beni öldürmeyen yüzüme kapanan kapılar güçlü kıldı beni.

Ancak işte benim her seferinde o kapanan kapının niye kapandığını anlamam, o şoku atlatmam sonra yeni bir kapı açmak için elimden geleni yapmam hep zaman aldı. Her şeyin bir zamanı vardır, horoz bile vaktinde öter derdi annem hep, ne gariptir ki o vakit hep geç geldi, ya da ben geç geldiğini düşündüm durdum hep.

Neyse konumuza dönersek bir kapının arkasından diğer bir kapı açılıyor mu? Kati suretle olmamakla beraber bir şeyler açılıyor o kapının arkasından hep. Belki bir kapı belki bir pencere ama bir şekilde her şey dönüyor dolaşıyor hayırlısına varıyor. Fakat burada önemli nokta kimse kimseye kapı açmıyor, kaderin, şansın önemli yeri var insan hayatında ancak bunca yıl boyunca öğrendiğim bir şey varsa insan kendi şansını, kendi kaderini kendisi yaratıyor. “Açıl susam açıl” ne yazık ki pek işlemiyor günümüzde, önemli olan doğru kapının önünde olup çalmak usanmadan bıkmadan var gücünle zorlamak kapıyı. Şanslıysan birisi gelip açıyor ama genellikle o kapıyı ya da pencereyi açan sen oluyorsun hep, bir şekilde bir yol buluyorsun açıyorsun kapıyı.

Kıssadan hisse, kapılar kapanır yenileri açılır. Ama bu süreçte ne yazık ki armut piş ağzıma düş olmuyor. O yüzden önce o kapının niye kapandığını irdelemek sonra yeni bir kapı veya bir pencere bulup, çalmak veya tıklatmak en sonunda yok hala açılmıyorsa bir şekilde açma yolunu bulmak gerekiyor. Tabi bu süreçte insana en çok lazım olan umut, sabır ve savaşma gücü. Nasıl olsa bir şekilde her şey olacağına varıyor yeter ki içimizdeki umudu, sabrı ve savaşma gücünü kaybetmeyelim.