I was born to love you
With every single beat of my heart
Yes, I was born to take care of you
Every single day of my life

Seni çok seviyorum.

* İlk defa beni dinleyeceği gün gecikmemek için Merter’den Laleli’ye koşmuş bir adamım ben.

7 Eylül, heyecan, telaş, adrenalin ve uyuyamama günüydü bizim için. “Biz” olmaya “evet” dediğimiz günün öncesi…

Nikah için gelen kocaman bir güruh, evde misafir edilecekler, otele gidecekler, eşte dostta kalacaklar, herkesin yerine yerleştirilmesi… Kuaföre, stüdyoya randevuların hatırlatılması, dakika dakika hareket planlarının hazırlanması, herkesin giyeceklerinin son bir kez prova edilmesi, kuyumcu ziyaretleri, ikramların kontrolü, koşuşturma, koşuşturma, koşuştururken sürekli evin içinde dışında birilerine çarpma, koşuşturma koşuşturma koşuşturma…
Annenin, babanın, teyzenin, dedenin, anneannenin, onun kardeşinin, kardeşinin eşinin, evdeki her bireyin odalara çekip verdikleri nasihatler…
Bütün bunlar yaşanırken bir yandan ikimizin, hala olan bitene, ertesi gün yaşanacaklara inanamayan tonda, bitmek bilmeyen telefon görüşmelerimiz…

Ve gece.. Tüm hazırlıklar bitmiş, bütün planlar son kez gözden geçirilmiş ve artık herkes odalarına çekilmiş… İkimiz son telefon konuşmamızı da yapmış ve sabah görüşmek üzere vedalaşmışız..

Ben ise annemle babamın yattığı koltuğun yanında yapılan yer yatağına girmeden önce son kez evdeki koridorda heyecanla gidip geliyorum gidip geliyorum. Koridor yerine sanki ormanda yürüyormuş gibi de derin derin soluyorum havayı.. Sonra mutfağa gidiyorum, bardağa suyu dolduruyor ve camdan sokak lambasına, ağaçlara, kardeşimin evine, karşımızdaki apartmana ve son olarak da elimdeki bardağa bakıyorum. Gözümden yaşlar boşanıyor birden… Sanki 15 senedir oturduğum evin, mutfaktan görmeye alıştığım o manzarasını bir daha hiç göremeyeceğim, o bardaktan bir daha su içemeyeceğim gibi… Kimse duymasın diye hıçkırarak da ağlayamıyorum, sıktıkça sıkıyorum kendimi, boğazım düğümlendikçe düğümleniyor. O an neler geçiyor kafamdan, nasıl bir hızla geçiyor, nasıl bir heyecanla yerimde sarsılıyorum o kadar iyi hatırlıyorumki… Sevdiğim adamla evleniyorum!.. Tanrım, bugünü nasıl beklemiştim!.. Bir yandan da, yarın bu evde uyumayacağım, yarın tek başıma yatmayacağım, yarın gece annemi babamı erkek kardeşimi görmeyeceğim…

Hayatını çift kişi olarak yaşamaya başladığın ana ramak kala sanki her şey “yeni” gibi geliyormuş insana. Önceki hayatın öylece kalıyor, sen yepyeni bir hayat için bırakıp gidiyorsun onu… (Buraya kadar okuyunca pişman olduğumu sanacak herkes.. İşin aslı öyle değil ama…)

Bunları düşündükçe, neye heyecanlandığını neye ağladığını şaşırıyorsun. Yarın evlenecek olmanın verdiği heyecanla mı ağlıyorsun, bıraktıkların için mi ağlıyorsun, yoksa her ikisi için de mi?

İşte o son gece.. Duyguların karmakarışık oluyor…

Mutfakta kimse duymasın diye hıçkıramıyorsun, kendini tuvalete atıyorsun, orada artık hiç tutamıyorsun kendini ve avaz avaz, bağıra bağıra, kendin bile ne dediğini anlamayarak, yerlerde debelenerek ağlıyorsun. İçin boşalıyor… Sonrası huzur. Ahhh, öyle bir huzurki… Damarına mutluluk enjekte ediyorlar sanki. Bir anda gözünün önüne balayınız, odanıza serpiştirilmiş gül yaprakları(hep duymuşsun ya önceden), balayı dönüşü, yuvanıza yerleşmeniz, belki ilk akşam yemeğini hazırlaman, ertesi gün mutlulukla yapılan, evdeki ilk kahvaltınız, … O andan itibaren geride bıraktığın hayat yok artık. Sadece ilerisi…
Artık tuvaletten çıkmaya hazırsın.. Yüzünü yıkıyor ve yatağına doğru ilerliyorsun. Annenin ve babanın, tecrübelerine dayanarak senin haline vakıf olduklarını anlıyorsun. Uyumayıp odaya gelişini beklemişler. Herşeyin çok güzel olacağını hatırlatıyor ve rahatlaman gerektiğini söylüyorlar son kez de sıcacık sesleriyle “iyi geceler” diyorlar ve hayatının geri kalanı aslında işte tam o anda donup kalıyor..

Yine gözümden yaşlar gelmişti. Telefonun saatine baktığımda 03.40′ı gösteriyordu…

Ben tam 9 saat sonra hayatımın aşkının karısı olacaktım. Hem de onun doğum gününde..

Tüm bunları yaşamamın üstünden 2 sene geçti. 3.yaşımıza giriyoruz artık.. Ben o günü/geceyi hiç unutmadım… O gece yaşadığım şey, ‘acaba başarabilecek miyim’in heyecanıydı, şimdi çok çok iyi anlıyorum. Annem babam yanımda yokken “ben” olabilecek miydim?

Ben olmayı geçtim, “biz” olduk o “evet”le..

Hayatımın da en güzel günlerini işte o “evet”ten sonra yaşamaya başladım. Harcama yapmayı elimize yüzümüze bulaştırıp aç kaldık hesap yapmayı öğrendik, yanlış kişilere güvenip yarı yolda bırakıldık birlikte küfredip rahatladık, hatalar yaptık yamasını da birlikte diktik, kavga ettik sonra da halimize kahkahalarla güldük, birimiz dağınık birimiz asabiyken ikimiz orta yolu bulduk, hep mutlu olduk, hep mutlu olacağız.. Her gece elele uyuyup, her sabaha birlikte gözümüzü açmaya devam edeceğiz…

İyi ki doğdun… İyi ki kocacığımsın… Seni çok seviyorum…

Bugün bizim için özel bir gün, bugünün anısına 2 şiir:

1. Şiir bana hissettirdiklerini:

yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var:
yaşadın mı büyük yaşayacaksın, ırmaklara, göğe, bütün evrene karışırcasına
çünkü ömür dediğimiz şey, hayata sunulmuş bir armağandır
ve hayat, sunulmuş bir armağandır insana

Ataol Behramoğlu

2. şiir ise ona karşı hissettiklerimi anlatsın diye:

Seviyorum seni
ekmeği tuza banıp yer gibi
Geceleyin ateşler içinde uyanarak
ağzımı dayayıp musluğa su içer gibi
Ağır posta paketini
neyin nesi belirsiz
telaşlı, sevinçli, kuşkulu açar gibi
Seviyorum seni
denizi ilk defa uçakla geçer gibi
İstanbul’da yumuşacık kararırken ortalık
içimde kımıldayan birşeyler gibi
Seviyorum seni
Yaşıyoruz çok şükür der gibi.

Nazım Hikmet Ran

Ama bazen öyle insanlar çıkar ki karşınıza, fırtına gibi sizi tamamen değiştirir. Eskiden ne olduğunuzu hatırlamayacak derecelerde bile olabilir bu değişim. Sizi yıkabilir, hayatınızı karartabilir hatta hayatınıza son verebilir bile. Ama bir de bunun öteki yüzü vardır..Hayatınıza girer ve sizi daha önce hayal bile edemeyeceğiniz noktalara getirebilir.

Bir zamanlar kendini kaybetmiş bir şekildeydim. Hayatımdaki hiç bir noktayı kontrol edemiyordum, her hangi bir karar bile veremiyordum kendim için. Rüzgarda savrulan bir yapraktan farksızdım. Ama sonra hayatıma o girdi..

Önce sorunları çözmeme yardımcı oldu. Sonra kendim olmam için beni hep destekledi. Bu değişimler bazen ona acı verse bile beni hep destekledi, hep yanımdaydı, hep korudu ve kolladı. Ölmek üzere bir kuş bulmuştu, onu tedavi etti, sonra da uçmayı öğretti tekrardan, sonra da korkmadan saldı onu uçsuz enginlere. Çünkü biliyordu ki o kuş, sonunda ona geri dönecekti.. Yıllardır yapamadığını yapacak, özgürlüğün ve gücün tadını çıkartacak, sonra da güvenli yuvasına geri dönecekti..

Bugün benim için bu kadar önemli olan, canımdan bile çok sevdiğim birinin doğum günü. Eğer annesi o gün sancılar içersinde ve o kadar zorlukla onu doğurmamış olsaydı, şu anda nerelerde ve nasıl biri olurdum kimse tahmin bile edemezdi..

Doğum günün kutlu olsun Çam Kozalağım…

Ve her zaman diri kalır bu sayede.
Buz dolu bir sandıktır işte.
Eskimez, çürümez, yok olmaz.
Tazeciktir hala.
Sonsuz bir sevgiyle bağlısındır.
Büyütmüştür çünki.
Bunu sonra anlarsın.

Şimdi; sonsuz bağlarla birbirlerine bağlanan ve asla kopmayacak o
bütün güzel anılarımı ne kadar çok sevdiğimi, seni o sandığa
terkettiğimde anladım. iyi ki hayatıma girmişsin. iyi ki aşık olmuşuz.
iyi ki o filmleri seninle izlemişim, konuşmuşum, ağlamışım, kavga
etmişim, susmuşum, uyumuşum, gezmişim, bulmuşum, tutmuşum ve
atmışım…ve en doğrusu; iyi ki beni terketmişsin. Kayıp her zaman
kayıp olmuyormuş; hala dipdirisin içimde. Her gün dipdiri.

iyi ki doğmuşsun canımın içi; Seni çok seviyorum.

Bugün 3 Ağustos! Meleğim, dostum, sırdaşım biricik sevdamın, Büşramın doğum günü! Yaklaşık 4 yıldır hayatımı güzelleştirmek için çalışan meleğimin, yıllar önce dünyaya bu görev uğruna sürgün edilişinin yıldönümü yani! İzi hayatı boyunca silinmeyecek acılarla hemde. Bunun için bugün meleklerin yas günü!

Umarım tüm ertelediklerimi telafi edecek fırsatımız olur. Seni tüm hayallerimden daha çok seviyorum! İyi ki doğdun canım!

• Merhaba, filmleri sen getirmişsin galiba?
• Evet noldu?
• Yaa, şey bunlar dia olcaktı, negative almışsın. Bunlarla çekemem.
• Hmm, bana öyle denmediği için tabii.. Neyse, tamam ben şimdi dia alıp geleyim o zaman.

Bu mu olcaktı yani aylardır sadece adını duyup yüzünü bir türlü göremediğim meşhur fotoğrafçımızla tanışmam. Rezalet.

Atatürk kitaplığına o dönem çalıştığım halka ilişkiler ajansının bir projesi için gelmiştik. Ünlü bir markanın çok eski gazetelerde yayınlanmış eski reklamlarını/haberlerini tarayıp fotoğraflarını çektiriyorduk. Ajans nerdeyse tamamen bayan olan butik bir ajanstı. Henüz bir ay filan olmuştu başlayalı ama fotoğrafçının sevilen bir karakter olduğunu neredeyse her gün adının bir konuşma arasında geçmesinden ve o konuşma sırasında genelde ağızların hafif gülümser bir hale gelmesinden anlamıştım. İçten içe bir merak ve ilgi oluşmuştu haliyle. Çok da benim gitmem gerekmediği halde o gün Atatürk Kitaplığına gidip ordaki ekibe yardımcı olmaya ve gitmişken fotoğrafçıya filmleri götürmeye gönüllü oldum. Böylece tanışacaktık sonunda. Ama pek de hayalimdeki gibi olmamıştı işte, en azından ilk anı.

O, sigara molası verip (ki sık sık veriyordu) kütüphanenin cafesine gittiğinde ben de çay içme bahahesiyle çıkıyordum. Bu 10-15 dakikalık molalarımızı çok seviyordum. Hayatımda hiç kimseyi dinlemekten bu kadar heyecan duyduğumu hatırlamıyorum. Tarzı, anlattıkları çok ilginçti (büyük ihtimalle bana öyle geliyordu). Keşke daha yakın arkadaş olsak, iş dışında da görüşsek diye içimden geçirdim ama bu konuda hiçbir şey yapmadım. İlişkimizde (!) pek insiyatif sahibi değildim.

İki gün kitaplıkta belki toplamda sadece 5-6 saat beraber çalıştık. Tabii yalnız değildik, ekipte genç iki arkadaş daha vardı. Gün sonunda biz ofise, o evine dönüyordu. Zaten Taksim’de oturduğu için sadece 5 dk yürüyordu. Bir gün ofise dönerken, ekipten biri ‘yaa ne kadar yakışıyorsunuz’ dedi, tabii o yokken. O ana kadar olayın bu olasılığını hiç aklıma getirmemiştim. Tamam hoşlanmıştım ama bu öyle önemsiz platonik bir şeydi benim için. Dışardan birinin böyle bir yorum yapması işleri değiştirmişti artık.

Proje iki güne bitmişti. Ben hayatıma devam ediyordum, belki yine bir gün bir projede karşılaşırdık bilmiyordum. Ama ben zaten staj yaptığım için en fazla bir ay daha orada kalacaktım, zira sonra okul başlayacaktı.

Bir gün Şişli’de iş çıkışı yürürken arkamdan biri seslendi. Döndüm ki otobüs durağında bekliyor.

• Aa naber napıyorsun?
• Bir arkadaşımı bekliyorum yaa, geç kaldı baya. Sen napıyorsun?
• Hiiç eve yürüyordum. Cumartesi belki Massive Attack konserine gidicem ama bilet ayarlamaya çalışıyorum, sen gidiyor musun? (bu soruyu sormamın sebebi daha önce bana genelde basın olarak konserlere gidebildiğini filan anlatmış olmasıydı)
• Ya bilmem ki, belki, sen nasıl gitceksin?
• Bir arkadşım bilet ayarlayacaktı ama belli değil, Cuma günü belli olacak.
• Tamam ben de bakayım ararım seni Cuma günü o zaman. …Yaa benim arkadaş gelmeyecek heralde yürüyeyim ben de senle o zaman.

Cuma günü ofiste saat öğleden sonra 4’e kadar bekledim. O zaman cep telefonum yok. Beni ofisten arayacaktı. Arkadaşım bilet ayarlayamamıştı ve gelemiyordu. Ben de yalnız kalmıştım, ne yapacağımı bilemedim. Biraz daha bekledim, o aramayınca ben onu aradım ofisten çıkmadan. Belki de o  benden telefon bekliyordu. Ya da benim işten erken çıkacağımı bilmediği için belki sonra arayacaktı ama o zaman da bulamayacaktı. En iyisi ben onu arayayım değil mi?

• Selam naber?
• Aaa iyidir ya sen nasılsın? Naptın konser işini?
• Yaa ben de onun için aradım. Ofisteyim çıkacaktım da, ararsan bulamazsın diye… Ben gidemiyorum, arkadaşım gelmiyo, bilet de bulamadık. Sen buldun mu gidiyo musun?
• Haa yok ya, boşver sen konseri o zaman. Baksana ya bu akşam bir yerde bi şeyler içelim buluşup.
• Nerde?
• Taksim’de buluşalım işte
• Olur
• İyi o zaman 9’da tramvay durağında

Akşam tramvay durağında buluştuk. Çeşitli barlara girdik çıktık, genelde o konuştu ben dinledim mal mal, biraz salak aşık tripleri yapmış olabilirim çok hatırlamıyorum. Aslında pek de romantik olmayan, genelde komik veya korkunç olan şeyler anlatmış olabilir. Ama bana hepsi ilginç gelmişti yine. En son Hayal Kahvesinden el ele tutuşarak çıktığımızı hatırlıyorum. Bir daha da bırakmadık zaten. Orda mı yoksa Madrid’de (o dönem Beyoğlu’nda güzel bir mekandı) ‘çıktığın var mı’ diye alkolün etkisiyle en son lisede duyduğum saçma bir soru sormasıyla mı başladı bilmiyorum ama tarih 23 Temmuz, günlerden de cumaydı, bunu hatırlıyorum.

Güzel günlere olan umudumu parçalamıştım o rüyadan uyandığımda. Gördüğüm o rüya bir gerçeği tüm çıplaklığı ile yüzüme vuruyordu. Sensizlik.. Aslımda sensizdim, özüm, benliğimin tüm kapıları sensizliğe çıkıyordu. Kabullenmesi çok güçtü belki, belki de yaşadığım herşeyin en anlamlı yansıması idi. İdrak edecek kudretim yoktu; üstelemedim.

Bir rüyanın belli  belirsiz hatlarıydı yüzün ilkin. Sensizliğin tavan yaptığı rüyadan, senin o güzel ellerin ile sıyrılmıştım. O güzel ellerin bana gelecek güzel günlerin müjdesini veriyordu, titrekti, ürkekti ama sonsuz bir güç doluydu. Sevginin çokluğu ellerine derman veriyordu sanki. Gözlerin sonra. “ah o çocuk gözlerin..” Seni tüm varlığınla yanımda  hissettiğim o akşam nasıl da benden kaçırıyordun gözlerini. “Sabaha kadar izlemek istiyorum seni” demiştin, “Ama bakmaya da kıyamıyorum.” Daha güzel bir sevilmek düşlememiştim o ana dek.

O andan sonra binlerce defa aynı duyguyu hissettirdin bana. Ellerin şifam oldu, gözlerin huzurum. Duruşundaki dinginlikle hayat bulmuştum. Anlamını arayan tüm hücrelerimde hissetmiştim nefesini. Nefesinin sıcaklığı bana yakın durdukça dünyadaki herşeyden güçlü, herkesten mutluydum.

Zaman zaman senden ayrı yaşamadım mı hüzünlerimi? Acılarımı? Kapılarımı kitlediğim o günlerde bana güç veren ellerin değil de neydi? Bazen çok yenik düştüm, bazen hırpalandım.Çoğu zaman çocuktum zaten; üzen, kırıp döküp hırpalayan. Herşeye rağmen ellerin saçlarımda uyuttun, her hatama rağmen gözlerin hiç ayrılmadı üzerimden.. ,

Bugün seninle geçen günlerin kimbilir kaçıncısı. Her geçen gün artan sevginle bitirdiğim bu akşamda, sana verecek neyim var diye düşünüyorum. Senin sevgin o kadar güzel ki, yanına ne koyarsam koyayım göz doldurmuyor. Yapabileceğim en kolay şey olan yazmayı seçiyorum senin için..

Ellerine, gözlerine, duruşuna kurban olduğum.. Hiç ayrılma, hiç ayırma nefesini yakınımdan. Yaşayamam.

“Sızlayan her yerimin, şu çileli serimin
Sahipsiz dertlerimin, çaresini bul yeter”

Temmuz sıcağında, öğle vakti, üstelik de sevdiği adam uzaklardayken kucağına verdikleri kırmızı şebek suratla ilk o gün tanışırlar.

Aslında hikayemiz bundan çok daha öncesin uzanır. Taa esas kızın 15, esas oğlan’ın 16 yaşında yeni ergen oldukları 1960′lı yılların sonlarına.

Gençkızın doktor babasının küçük bir Karadeniz kentine tayine çıkar ve yeni yerleştikleri o küçük kentte hayat ona en büyük süprizini aşkla yapar. Hem de ilk aşk.

Delikanlı da ilkokuldan sonra büyük şehirde iyi bir okul kazanmış ve böylece o çok sevdiği Karadeniz kentine artık sadece tatillerde gidermiş.

Yine bir sömestr tatilinde Aşıklar Caddesi’nde turlayan kahramanlarımız ilk defa karşılaşırlar.  Feleğin muzipliğine bakın ki, caddenin ismiyle doğru orantılı olarak kahramanlarımızın yüreğine düşen aşk onları da o caddenin ahalisi arasına daha ilk günden sokar.

Onlu yaşlarda başlayan büyük aşk, değiştirilen kentler ve hatta ülkelerin dahi sınırlarını dinlememiş yıllarca devam etmiştir.

Onların aşkları dillere destan ve tüm kem gözlere inat olarak kah mektuplarla, kah gözyaşlarıyla, kah sevinçlerle yıllarca sürer.

Sonunda tüm engelleri aşar,  evlenirler  ve esas kızımız, daha bebeği rahmine düşer düşmez, esas oğlana sarılır ve;

“Biliyor musun bir bebeğimiz olacak, hissediyorum” der.

Esas oğlan gülümser ve;

“Senin canından olan her şey canımdır. Demek bir bebeğimiz olacak?” der.

Bunun üzerinde genç kadın, bebeğin kız olacağını da söyler ve daha o gün bebeklerinin adını CANKIZ koymaya karar verirler. Bir daha da isim konusunda kimseye laf söyletmezler. O kadar eminlerdir ki kız bebekleri olacağından, erkek olma olasılığını bile görmezden gelirler.

Nitekim genç kadın sezgilerinde haklıdır. O Temmuz sıcağında kucağına verdikleri pembiş bebek kızdır ve  adı da CANKIZ olur.

Şimdi bu satırların yazarı da tahmin edebileceğiniz gibi o şabalak suratın ta kendisidir.

Evet, bugün benim doğum günüm ama asıl kutlanması gereken annem ve babam. Sanırım dünyanın en şanslı çocuklarından biri oldum hep. Birbirlerine hala ilk günkü gibi aşık bir ebeveynin çocuğu olmaktan, o aşkla beslenmekten ve onların mayasıyla yoğrulmaktan gurur duyuyorum.

Sizi seviyorum gençler İyi varsınız, iyi ki beni yaptınız. Asıl sizin doğum gününüz kutlu olsun!

Başlayalı tam 2 sene olmuş acısıyla tatlısıyla. İki ayrı şehirde olmamıza rağmen ne heyecanımızı yitirdik ne de sevgimizi. Hatta her geçen gün taşlar biraz daha yerine oturdu ve aramızdaki bağ güçlendi. Birçok kişi bu ilişkinin zorluğundan bahsetse de şu an geldiğimiz durum ile bunun sürdürülebilir olduğunu gördük Aslında çevremde de kız arkadaşı farklı şehirde yaşayan arkadaşlarım var. Ben İstanbul’dan Bursa’ya yolculuk yaparken onlar da Ankara, Eskişehir’e gidiyorlardı. Belki onlar da bu konudaki görüşlerini eklerler.

2 yıllık bu güzel birliktelik bana çok şey öğretti. Bunda Rabia’nın inanılmaz bir katkısı var tabi ki Nedir bunlar kısaca bir özet geçersek:

• Mutluluk, paylaşmak demekmiş
• Sevgi, iki kelimeyle tarif edilemezmiş, yüreğinde hissedip gözlerinin anlatmasıymış
• Özlemek, sevdiğinden ayrıldığın ilk dakikada başlıyormuş
• Hiçbir engel aşılamaz değilmiş, hayal kırıklığı yerine daima umutlar varmış
• Haftasonu sabah erken kalkıp yola çıkmak çok kolay bir şeymiş

Bana bu mutluluğu yaşattığı, sevmeyi sevilmeyi öğrettiği ve 2 senedir katlandığı için (:p) O’na çok şey borçluyum. Nice 2′li 20′li senelere

En değerlim “Seni Çok Seviyorum“.