Canım arkadaşıma,

Bu gün belki de çok kişiden doğum günü mesajı alacaksın, ancak şu an okuduğun farklı. Çünkü tümüyle sevgiyle yazılmış bir mesaj…

Biliyor musun zaman ne çabuk geçiyor. Yaklaşık 1 sene oldu seninle tanışmamız..
Bu yüzden ben hep derim ki zamanın değerini çok iyi bilmek lazım.. Çünkü yarın olunca keşkeler fayda etmiyor.. Bu yüzden bu günden itibaren diliyorum ki hayatında “keşkeler” hiç olmasın.. Hep mutlu ve huzur dolu yaşam diliyorum.. “Her sey bizim elimizde” bu sözü sen bana bir kaç kez söyledin… Evet Elifim haklısın her şey bizim elimizde…
Benim hayatımdaki keşkeler den bir tanesi de ne biliyor musun?  Neden seni daha önce tanımadım. Keşke seni daha önce tanımış olsaydım.. Biliyor musun bana çok iyi geliyorsun.. Sana içimdekileri anlatabiliyorum.. Bana moral veriyorsun.. Çoğu zaman güldürüyorsun. Çok iyisin.. Bayan psikologumsun sen benim :)
Bir de seninle aksamları Matrax’ı dinlemek çok güzel oluyor.. Beraber aynı şeylere gülmek güzel oluyor.. Bazen de saatlerce seninle konuşmak.. Öyle konudan konuya atlamak.. Seninle bazı seyleri paylaşmak.. Aslında seninle bu güne kadar yaptığım her şey beni mutlu etti.. İyi ki varsın Elifim. Yoksa sana bodurgecim mi desem :)

Sevdiğin şarkıda dediği gibi “Sil bastan başlamak gerek bazen”… Bazen hayatımıza yeni beyaz sayfalar açmak gerekiyor.. Umarım senin açtığın her beyaz sayfa hiç bir zaman kararmaz.. Umarım bu günden sonra attığın her adım seni mutluluğa daha da yakınlaştırır.

Elifim Doğum Günün Kutlu Olsun..
Nice mutlu, huzurlu ve sağlık dolu yıllara…

Dileğim bugün dilediğin tüm dileklerin gerçek olması.

“İnsanoğlu hayatta o kadar acı çeker ki; canlılar arasında yalnız o, gülmeyi icat etmek zorunda kalmıştır” demiş Nietzche. İlk yaşlarımı çok hatırlamıyorum, ilkokulda da pek güldüğümü hatırlamam. Muhtemelen 5 yıl üst üste yaptığım sınıf başkanlığının sorumluluğu altında ezildim. Kolay değil tabii ki, 40 kusur öğrenci. O zamanlar siyah podiye vardı ve ben podiyenin ne kadar saçma bir kelime olduğunu hiç sorgulamamıştım. Bir de yakaya taktığım kırmızı yuvarlak “S.B.”. Allahtan o yaştaki çocuklar politik kavramlardan bihaber de “Sosyalist Burjuva” diye takılan çıkmadı Ortaokula başlayınca benim 5 yıllık saltanatım son buldu. Üzerimden yük kalktı, rahatladım. O yıllarda neye güldüğümü çok hatırlamasam da sınıfta en çok gülenlerden biriydim, hatta öğretmenlerden çok güldüğüm için fırça yerdim, o zamanlar bir boya markasının sloganı olan “gülen boya” gibi tatsız tuzsuz bir yakıştırma yapanlar bile olmuştu.

Lisede hiç gülmedim

Üniversiteye başladığımda gerek yeni bir şehirde yaşamak zorunda kalmam, gerekse o şehrin acayip oluşundan dolayı bulduğum boş zamanlarda yeni meşkaleler edindim. Beceremesem de karikatür çizmeye başladım. Her yaptığım şey gibi bunu da çok ciddiye aldım. Sanki köşem varmış gibi her hafta saatlerce uğraşarak 4-5 karikatür çiziyordum, gereksiz taramalardan kaçınıyordum. O dönem ilginç bir şekilde amatörken profesyonel deformasyon yaşadım Tabii ki adının o zamanlar bu olduğunu bilmiyordum, bilsem yapmazdım, yapsam da kimseye adını söylemezdim. Esprileri gösterdiğim arkadaşlardan bazıları gülüp bazıları gülmüyordu. Çok sonraları şöyle bir şey okuyacaktım; “Mizahla ilgili komik olan şey, herkesin aynı şeyi komik bulmamasıdır”.

19 yaşındayken tek sayı çıkıp, çoğu bahar şenliklerinde kıçların tozlanmasını engellemek için kullanılacak bir mizah dergisi çıkardık. Deformasyon daha da artmıştı. O dönemler Leman’ı çıktığı gün sabahı alır almaz önce Selçuk Erdem’in köşesini okurdum. Gırgır dergisinin zirve yaptığı yıllara ait sayıları biraz tuzlu fiyatlarla satın alıyor, bu alanda bulabildiğim her şeyi okuyordum. Doğal olarak güldüğüm espri oranı gün geçtikçe azaldı. Mesela Tanrı hiç bir şeye gülmez Hele o kelime esprisi yapanlar yok mu onları kızılcık sopasıyla dövesim geliyordu. Ortaokuldaki gülen boya artık gülecek bir şey bulamıyordu. Selçuk Erdem de kendini tekrar etmeye başlamıştı. Ben böyle söyleyince herkes “adamı tüket sonra burun kıvır” diye söylenmişlerdi.

Yıllar geçtikçe güldüğüm şey sayısı azalmaya devam etti. Ya o zamanlar absürd tarz yükselişe geçti, ya da ben yavaş yavaş bu tarzı farkettim. Kelime esprileri yerinde yapıldığı zaman da absürd tarzı destekliyordu. Ama olayın en eğlenceli yanı çoğunluğun bu kelime esprilerine hala çok sinirlenir olmasıydı. Onlar sinirledikçe daha eğlenceli olmaya başladı. Diğer taraftan nedenini anlamadığım bir şekilde son 1-2 yıldır tekrar düzenli olarak mizah dergisi alıp, Selçuk Erdem’in yaptığı işe tekrar hayranlık duymaya başladım. 20 ve 30 yaşlar arasında garip bir simetri oluşmuştu. Aynen Borges’in “Kader tekrarlara,çeşitlemelere ve simetriye düşkündür” sözü gibiydi. Sen çok yaşa Borges, öldün ama yine de çok yaşa.

Bugün 30 yaşımı resmen doldurmuş bulunuyorum, bu yazıyı da ilk 30 yaşıma ithaf ediyorum. Ayrıca ikinci ve üçüncü 30 yılları da kendim yazmayı planlıyorum, dördüncü 30 yılı muhtemelen ben anlatırım torunlardan birisi yazar, bilgisayar kullanıyoruz gözler 100 yaşından sonra az görebilir.

Dante gibi ortasındayız ömrün…”

Tam olarak yolun yarısında olmasam da, oraya beş adım uzakta olduğumu bilmek, az da olsa korkutuyor beni şu an. Ne zaman geçti bu kadar sene diye soruyorum kendime. Eskiden “benden çok büyük” dediğim insanların yaşına gelince anladım aslında bu yaşın o kadar da büyük olmadığını. Tam tersine hayatı çok daha iyi anlayabildiğim, onu hergün damla damla tüketirken elimden geldiğince tadına varmaya çalıştığım bir süreç bu. O yüzden benim için özel olan bu günde, hayatıma anlam katan kişileri ve kulübü paylaşmak istedim bu blogda.

AİLE

Minicik bir ailem var benim. Annem, babam ve ben. Herkes gibi ben de ailemi çok seviyorum. Tabiki her zaman, her konuda anlaşmamız mümkün değil ama ben onlar olmadan bir yaşam düşünmek bile istemiyorum. Özellikle annemin yeri bende o kadar ayrıdır ki. Onun verdiği değeri hayatta kimse bana vermez biliyorum. Babam da sever beni elbet ama ana yüreği ayrı, sevgisi ayrı, sarılışı ayrı, bakışı bile ayrı. Allah annemi de babamı da başımdan eksik etmesin. Teyzelerimin ( özellikle 2 tanesinin ) yeri de ayrıdır bende.Teyze anne yarısıdır derler. Gerçekten de bana çok değer veren 2 teyzem var. Emekleri çok büyüktür bende. Aysel ve Fitnat teyzem bitanedir. Onları söylemeden geçemem. Son olarak, sevgili kuzenlerim, Korhan, Kağan abi ve Hakan abi, sizler de değerlisiniz benim için. Sizleri seviyorum.

ARKADAŞLAR

Arkadaş kelimesi aslında çok açık bir terim. Fazla tanımadığımız ama arada görüştüğümüz, bir şeyler paylaştığımız insanlara da arkadaş diyebiliriz. Ancak benim burda belirteceğim kişiler en yakınımda olan, iyi ve kötü zamanlarımı paylaştığım ve sonuna kadar güvenebileceğim yakın arkadaşlarım. Onların yeri çok ayrı benim için. Küçük de olsa hislerimi onlarla paylaşmak istiyorum burada.

Seden…Dostum kelimesini kullandığım hayatımdaki tek kişi. Yaşadığım şu 30 senenin 12’sinde sen varsın, olmaya da devam edeceksin. Bunun için çok mutluyum. Sevda…Kim demiş facebook boş bir site diye. Onun sayesinde buldum seni. İyi ki de bulmuşum. Sensiz hayatımda bazı renkler eksik kalırdı. Burcu Yetgin…Orta okul-üniversite arası bir boşluk da yaşasak, orta okuldan bana geriye kalan değerli insanlardansın. Umarım hep hayatımda olursun canım arkadaşım. Sibel…Güzel yürekli arkadaşım. Hep yanımdasın, olamadığında da hissettirirsin. İyi ki varsın. Kaybettiğimiz yılların acısını çıkartacağız mutlaka. Pınar…Az zamanda çok şey paylaştığım değerli insan. Kadere inanan biriyim ve bizi tanıştırdığı için ona minnettarım. Toygun…Hayatımda en güvendiğim insanların başında geliyorsun ve bu hiç değişmeyecek biliyorum. Aynen dediğin gibi, Semper fi. Petek…Seneler oldu tanışalı. Anılarımız bazılarına göre az da olsa, bir o kadar ağır ve değerliler güzel arkadaşım. Çağın+Nevzat+Yiğit…3 silahşörlerim benim. Şu dünyada değer vermeyi, sevmeyi ve dostluğu bilen sayılı arkadaşlarım. Sizleri unutmam mümkün mü?

Bir kıvılcım düşer önce, büyür yavaş yavaş
Bir bakarsın volkan olmuş, yanmışsın arkadaş
Dolduramaz boşluğunu ne ana ne gardaş
Bu en güzel, bu en sıcak duygudur arkadaş

Ortak olmak her sevince, her derde, kedere
Ve yürümek ömür boyu, beraberce, el ele
Olmasın hiç o ta içten gülen gözlerde yaş
Bir gün gelip, ayrılsak bile seninle arkadaş
(Yollarımız ayrılsa bile seninle arkadaş)

Evet arkadaş;kim olduğumu, ne olduğumu
Nerden gelip, nereye gittiğimi sen öğrettin bana
Elimden tutup, karanlıktan aydınlığa sen çıkardın
Bana yürümeyi öğrettin yeniden
El ele ve daima ileriye
Bir gün.
Bir gün birbirimizden ayrı düşsek bile
Biliyorum, hiçbir zaman ayrı değil yollarımız
Ve aynı yolda yürüdükçe
Gün gelir ellerimiz yine dostça birleşir
Ayrılsak bile kopamayız

İşte hayatıma anlam katan kulüp. Renklerini birlikte gördüğüm her yerde kalbimin daha hızlı atmasını sağlıyor. Çok ayrı bir sevgi, bir aşk bu. Bazı insanların, ne kadar anlatsam da, anlamasını beklemiyorum bu sevgiyi. Ancak konu Galatasaray olunca akan sular duruyor, gözümde herşey siliniyor sanki. Bana, şu zamana kadar yaşadığım en güzel günü bu kulüp yaşattı. O heyecanı canlı canlı stadta yaşamamı sağlayan aileme ne kadar teşekkür etsem azdır. 17 Mayıs 2000, hayatımdan silinemeyecek, harika bir gün oldu.

Yaşadığım her yerde, kullandığım her eşyanın bir köşesinde mutlaka sarı ve kırmızı renkler birliktedir ve bu durum ben ölene dek sürecek. Galatasaraylı olmaktan hep gurur duydum, duymaya da devam edeceğim.

İşte böyle benim hayatım. Hayatta değer verdiğin 3 şey nedir diye sorsalar, ailem, arkadaşlarım ve Galatasaray derim. Bir insan daha ne ister ki…………….

“There is no cure for birth and death save to enjoy the interval.” deseydik doğar doğmaz, George Santayana gibi ve hemen ağlamayı kesip zevk almaya baksaydık bu yeni dünyadan.
Leo J. Burke‘in “People who say they sleep like a baby usually don’t have one.” dediğini işitseydik de rahat bıraksaydık biraz uyusaydı annemiz babamız.

“There’s no point in being grown up if you can’t be childish sometimes” ya da
“One of the most obvious facts about grownups to a child is that they have forgotten what it is like to be a child.” denildiğini anımsasaydık da büyüyünce hatırlamak için yazsaydık bir tarafa neler hissettiğimizi, çocukluklar yaparken çocukluğumuzda.
Hatta, “A child becomes an adult when he realizes that he has a right not only to be right but also to be wrong.” sözünü bilip de daha cesur yaşasaydık, daha korkusuz yetişseydik. Takma bıyıkla, ya da kırmızı rujla yetişkin olunmayacağını anlatsaydık küçük arkadaşlarımıza.

Hem Oscar Wilde‘ın “To get back my youth I would do anything in the world, except take exercise, get up early, or be respectable.” hem de
Franklin D. Roosevelt’in “We cannot always build the future for our youth, but we can build our youth for the future.” sözlerini anlayıp kendimiz verseydik kararımızı gençlik ve gelecek konusunda. Ya da tuttursaydık dengeyi “Make wisdom your provision for the journey from youth to old age, for it is a more certain support than all other possessions” sözleri ışığında. Akıl katarak 24 saatlerimize, sahip olsaydık, sahip olmaya çalıştıklarımızın bize sahip olmaya başladığı 24 saatlere.
“In youth we learn; in age we understand”‘ini duyup Marie Ebner von Eschenbach‘in, öğrenirken anlamaya da çalışsaydık gençlik boyunca.

Ve her doğum günümüzde, bizi sevenlerin dünyaya gelmemizi andıkları her günde “Man’s main task in life is to give birth to himself, to become what he potentially is” deyişini hatırlasaydık  Erich Fromm‘un ve he yıl yeniden başlasaydık çalışmaya, potansiyelimize ulaşmak, doğumumuza ve ölümümüze anlam katmak için.

28 Eylül’de yada 365 günün her hangi birinde doğmuş herkese, evet bu ekrana bakan gözlere mutlu gülümsemelerle dolu yıllar, anlamlı yaşamlar dilerim.

Yazarın Peşin Notu: En kısa zamanda bu yazıdaki tüm özdeyişleri Türkçeye çevirerek düzelteceğim.

Yıl 1981 ve günlerden 26 Ağustos Çarşamba. Dünyaya ‘Merhaba’ dediğim gün.

Yıl 2009 ve günlerden 26 Ağustos Çarşamba. Bu sefer siz okuyuculara ‘Merhaba’ diyorum.

Dile kolay şu hayatta 28 seneyi geride bırakmışım. Bu yazıyı yazmadan önce internette ‘Galatasaray’ın Avrupa Kupalarındaki en güzel 5 golü’ isimli bir videoyu izledim. Gollerden bir tanesi Cevat Prekazi’nin Monaco’ya attığı o nefis goldü. Bir anda geçmişe gittim. O maçı izlediğim gün, golle beraber yaşadığım sevinç, akşam Etiler sokaklarında tur atışımız daha dün gibiydi sanki…Düşünüyorum da günler ne çabuk geçmiş…

Zaman gerçekten çok enteresan bir olgu. Kimi durumlarda geçmiyor gibi gözükse de esasında tahminlerinizden daha hızlı geçiyor. İşte bu yüzden insan zaman zaman şöyle bir geriye dönüp bakmalı. Bir zamanlar nerede olduğunu ve şimdi nereye geldiğini kıyaslamalı. Bu kıyaslamalar sonucunda eğer ilerleme kaydettiyse bir sorun yok ama eğer yeterince ilerleyemediyse o zaman durup ‘Nerede yanlış yaptım?’ demektense ‘Peki bu durumu nasıl daha iyi hale getirebilirim?’ diye düşünmeli.

İşte ben bu kavrama kendimce Zaman Aynası ismini verdim. Zaman Aynası, tutulduğu zaman içerisinde insanın bulunduğu durumu her yönüyle gösteren biri ayna…Bu aynayı sadece geçmişe ve şimdiki zamana tutabiliyor ve bu doğrultuda da kıyasladığınız dönemler arasında kendinizdeki değişimleri rahatlıkla gözlemleyebiliyorsunuz. İşte size bir örnek:

Yeni balayından dönmüş ve henüz işe girmemiş biriyken şu anda çalıştığım iş yerinde neredeyse 1 senemi dolduruyorum. Genel olarak ilerleme göstermiş ve halen hayallerinin peşinden inançla koşan bir Çağdaş var…Gidişat şimdilik iyi ama daha da iyi olabilir.

Bu noktada siz Zaman Aynasını nereye tutmak istersiniz? Ve de en önemlisi cesaretli bir şekilde aynada göreceklerinizle yüzleşmeye hazır mısınız? Unutmayın zaman hızla akıp gidiyor…

Ama bazen öyle insanlar çıkar ki karşınıza, fırtına gibi sizi tamamen değiştirir. Eskiden ne olduğunuzu hatırlamayacak derecelerde bile olabilir bu değişim. Sizi yıkabilir, hayatınızı karartabilir hatta hayatınıza son verebilir bile. Ama bir de bunun öteki yüzü vardır..Hayatınıza girer ve sizi daha önce hayal bile edemeyeceğiniz noktalara getirebilir.

Bir zamanlar kendini kaybetmiş bir şekildeydim. Hayatımdaki hiç bir noktayı kontrol edemiyordum, her hangi bir karar bile veremiyordum kendim için. Rüzgarda savrulan bir yapraktan farksızdım. Ama sonra hayatıma o girdi..

Önce sorunları çözmeme yardımcı oldu. Sonra kendim olmam için beni hep destekledi. Bu değişimler bazen ona acı verse bile beni hep destekledi, hep yanımdaydı, hep korudu ve kolladı. Ölmek üzere bir kuş bulmuştu, onu tedavi etti, sonra da uçmayı öğretti tekrardan, sonra da korkmadan saldı onu uçsuz enginlere. Çünkü biliyordu ki o kuş, sonunda ona geri dönecekti.. Yıllardır yapamadığını yapacak, özgürlüğün ve gücün tadını çıkartacak, sonra da güvenli yuvasına geri dönecekti..

Bugün benim için bu kadar önemli olan, canımdan bile çok sevdiğim birinin doğum günü. Eğer annesi o gün sancılar içersinde ve o kadar zorlukla onu doğurmamış olsaydı, şu anda nerelerde ve nasıl biri olurdum kimse tahmin bile edemezdi..

Doğum günün kutlu olsun Çam Kozalağım…

Ve her zaman diri kalır bu sayede.
Buz dolu bir sandıktır işte.
Eskimez, çürümez, yok olmaz.
Tazeciktir hala.
Sonsuz bir sevgiyle bağlısındır.
Büyütmüştür çünki.
Bunu sonra anlarsın.

Şimdi; sonsuz bağlarla birbirlerine bağlanan ve asla kopmayacak o
bütün güzel anılarımı ne kadar çok sevdiğimi, seni o sandığa
terkettiğimde anladım. iyi ki hayatıma girmişsin. iyi ki aşık olmuşuz.
iyi ki o filmleri seninle izlemişim, konuşmuşum, ağlamışım, kavga
etmişim, susmuşum, uyumuşum, gezmişim, bulmuşum, tutmuşum ve
atmışım…ve en doğrusu; iyi ki beni terketmişsin. Kayıp her zaman
kayıp olmuyormuş; hala dipdirisin içimde. Her gün dipdiri.

iyi ki doğmuşsun canımın içi; Seni çok seviyorum.

İnternetin insanı içine çeken ve çoğu zaman da kendinden geçirip saatlerini çalan sihrine en çok maruz kalanların başındadır blog yazarları. Bunca zaman kişisel bir e-günlüğü inşa’ etmek şüphesiz hayatımdan pek çok insanın çıkıp gitmesine yol açarken birbirinden değerli yeni insanları tanımama, kazanmama da vesile oldu. Özel yaşamı belli ölçülerde {de}şifre etmek, üstelik bunu en tehlikeli sosyal ağ olan internette yapıyor olmak pek çok olumlu-olumsuz durumu da beraberinde getiriyor. “Kişisel bir e-günlük” olduğunu unutmadan şahsi bir medya portalına dönüşen e-vren günlüğü’ne bugüne kadar ne google reklamı aldım ne de reklam arayış ya da kabulünde bulundum. İnternetin hayatımdan bu işleviyle birgün çıkacağını biliyorum. Bu yüzden e-vren günlüğü’nün çocuklarıma ve torunlarıma kalacak bir hatıra defteri, bir görsel hafızadan ibaret olacağının farkındayım.

Binlerce yazı, kişisel fotoğraf, ziyaretçi yorumu, yüzlerce çekim, onlarca videoblog ve 38 MisAfiR KaLeM ile 5. yıla girerken artık çok anlamlı bir amaca da hizmet edecek e-vren günlüğü:

5. yılında e-vren günlüğü, Türkiye Omirilik Felçlileri Derneği‘ne sosyal sorumluluk gereği resmi destek sağlamaya gayret gösterecek. e-vren günlüğü’nde bugünden itibaren 365 gün boyunca TOFD için farklı şekillerde yürütülecek sosyal sorumluluk proje desteği ile kişisel bir e-günlük olmanın yanında işe yarar bir amaca da hizmet etmeye çalışılacak.

5. yıl coşkusunu daha bir anlamlı kılan TOFD sosyal sorumluluk proje desteğinin yanında sevgili Haydar Doğramacı‘ının özel fotoğraf çekimleri de ayrı bir heyecan unsuruydu. 5. yıla özel çekilen fotoğrafları, evrengunlugu hesaplarının yer aldığı picasaweb ve flickr bağlantılarının herhangi birinde görebilirsiniz.

Gün gün 5. yıl hazırlık coşkusunu okumanız, seyretmeniz, yorumlamanız da {şuradan} mümkün. e-vren günlüğünü 5. yılında henüz keşfettiyseniz kaçırdığınız hiçbir şey yok: 7/24 buradayız çünkü

Temmuz sıcağında, öğle vakti, üstelik de sevdiği adam uzaklardayken kucağına verdikleri kırmızı şebek suratla ilk o gün tanışırlar.

Aslında hikayemiz bundan çok daha öncesin uzanır. Taa esas kızın 15, esas oğlan’ın 16 yaşında yeni ergen oldukları 1960′lı yılların sonlarına.

Gençkızın doktor babasının küçük bir Karadeniz kentine tayine çıkar ve yeni yerleştikleri o küçük kentte hayat ona en büyük süprizini aşkla yapar. Hem de ilk aşk.

Delikanlı da ilkokuldan sonra büyük şehirde iyi bir okul kazanmış ve böylece o çok sevdiği Karadeniz kentine artık sadece tatillerde gidermiş.

Yine bir sömestr tatilinde Aşıklar Caddesi’nde turlayan kahramanlarımız ilk defa karşılaşırlar.  Feleğin muzipliğine bakın ki, caddenin ismiyle doğru orantılı olarak kahramanlarımızın yüreğine düşen aşk onları da o caddenin ahalisi arasına daha ilk günden sokar.

Onlu yaşlarda başlayan büyük aşk, değiştirilen kentler ve hatta ülkelerin dahi sınırlarını dinlememiş yıllarca devam etmiştir.

Onların aşkları dillere destan ve tüm kem gözlere inat olarak kah mektuplarla, kah gözyaşlarıyla, kah sevinçlerle yıllarca sürer.

Sonunda tüm engelleri aşar,  evlenirler  ve esas kızımız, daha bebeği rahmine düşer düşmez, esas oğlana sarılır ve;

“Biliyor musun bir bebeğimiz olacak, hissediyorum” der.

Esas oğlan gülümser ve;

“Senin canından olan her şey canımdır. Demek bir bebeğimiz olacak?” der.

Bunun üzerinde genç kadın, bebeğin kız olacağını da söyler ve daha o gün bebeklerinin adını CANKIZ koymaya karar verirler. Bir daha da isim konusunda kimseye laf söyletmezler. O kadar eminlerdir ki kız bebekleri olacağından, erkek olma olasılığını bile görmezden gelirler.

Nitekim genç kadın sezgilerinde haklıdır. O Temmuz sıcağında kucağına verdikleri pembiş bebek kızdır ve  adı da CANKIZ olur.

Şimdi bu satırların yazarı da tahmin edebileceğiniz gibi o şabalak suratın ta kendisidir.

Evet, bugün benim doğum günüm ama asıl kutlanması gereken annem ve babam. Sanırım dünyanın en şanslı çocuklarından biri oldum hep. Birbirlerine hala ilk günkü gibi aşık bir ebeveynin çocuğu olmaktan, o aşkla beslenmekten ve onların mayasıyla yoğrulmaktan gurur duyuyorum.

Sizi seviyorum gençler İyi varsınız, iyi ki beni yaptınız. Asıl sizin doğum gününüz kutlu olsun!