İlk olarak Hollanda Casino Erevidise ligi ile zevkli maçlara adım atıyoruz.Ajax,PSV Eindhoven,Feyenoord ve son yıllarda futbolu ile dikkat çeken AZ Alkmaar takımları ön planda oluyorlar.

Geçen sezonun şampiyonu AZ Alkmaar teknik direktörleri Luis Van Gaal’ın Bayern Münih’e gitmesinin ardından büyük yara aldı.Bakalım bu sene nasıl performans sergiliyecekler.

PSV Eindhoven ve Ajax takımları şampiyonluk yarışında geri kalınca önemli transferlere imza atarak yeni sezona giriyorlar.

PSV Eindhoven Blackburn Rovers’ten Andre Ooijer’i (Eski bir PSV’li) , Schalke’den Orlando Engelaar’ı kadrosuna kattı.

Ajax ise AZ Alkmaar’dan  Demy de Zeeuw’ü kadrosuna katarak Hollanda’da büyük ses getirdi.

AZ Alkmaar ise Chelsea’den Morten Nielsen ve Göteborg’den Pontus Wernbloom transfer etti.

Bu sene Hollanda ligi bence Ajax ve PSV Eindhoven takımları arasında geçecek.AZ Alkmaar ilk 3 için yarışacaktır.Feyenoord her geçen yıl kötüye gidiyor bakalım ne zaman toplarlanacaklar.

Hollanda ligi dün gece Heerenveen – Roda maçıyla başladı.Maç 0-0 skoru ile bitti.

Diğer Avrupa liglerinin başlangıç tarihleri;

Turkcell Süper Lig : 7 Ağustos 2009

İtalya Serie A : 23 Ağustos 2009

İspanya La Liga : 31 Ağustos 2009

İngiltere Premier Ligi : 15 Ağustos 2009

Almanya Bundesliga : 7 Ağustos 2009

Beşiktaş başkanı Demirören’in “Kayserispor Başkanı, oyuncuları ile görüşmemize izin verdi” dedi. Ancak tam tersi demeç veren Kayseri başkanı “Oyuncularımıza izin vermedik” dedi. Ortada bir yalancı klüp başkanı var.

Mehmet Topuz’un Beşiktaş’a söz vermesi ve bu olaylar sonucunda sinir krizi geçirip ağlaması beni derinden etkiledi. Ortada verilen bir söz olduğunu belirten Topuz “bir yılımı feda ederim yinede Beşiktaş’da oynarım” diyor.

Dün Efes Pilsen – Fenerbahçe maçındaydım. Pota arkasında ki GFB grubunun maçla tamamen alakasız olarak Mehmet Topuz’un fenere gelmesini küfürlü bir şekilde tezahurat yapıyorlardı. Futbol maçı olsa tamam. Beşiktaş Cafe Crown ile oynansa yine tamam ama ne alakası var o düzeydeki bir müsabaka ile Mehmet Topuz’un ?

Peki şimdi ne olacak ?

Şimdi Fenerbahçe ortalığın biraz yatışmasını, tarafların sakinleşmesini bekleyecek ve bonservisini aldığı Topal’a imzasını attıracak. Türk futbolu tarihinde kötü bir anı olarak hafızalarda kalacak.

Futbolun az gelişmiş ülkelerde daha çok sevildiğinden bahsedilir klişe olarak. Acaba öyle mi? Hafızam beni yanıltmıyorsa, 18 Mayıs 2000 günü gazete kenar manşetlerinin birinde 11 kişinin kupa sevinci yaşanırken, magandalarca öldürüldüğü yazıyordu. Bakar mısınız olaya, 11 ölü. Hem de maganda kurşunları ile. Sonra kupanın sağa sola götürülürken düşürülüp kırılması, tamir ettirilip o şekilde geri iade edilmesi.. (Kupanın orijinalini alabilmeniz için birkaç kez kazanmanız gerekiyor. Eğer o sene kazanan takım, o sayıya ulaşamamışsa aynı kupa senelerce döner durur.) Her Galatasaray – Fenerbahçe tartışmasının “Ama bizim UEFA Kupamız vaaaar!” şeklinde tamamlanması..

Çok uzatmayacağım. 9 sene önce kupayı getiren penaltıyı gole çeviren Popescu’nun ve spiker & yorumcu Levent Özçelik – ve “Mr. Kolektif Futbol” Ömer Üründül şu sözleri ile finişi yapıyorum.

G. Popescu: “O zaman Seaman (Arsenal’ın o dönemki efsane, İngiliz kalecisi) sanki 4 metre boyunda görünüyordu… Sanki kale bu kadar (iki eliyle ufak olduğunu gösterir) o ise kaleden taşıyordu gibi geldi! (Yukarıyı göstererek..) – Yukarıdaki böyle istedi!!”

Arka planda maç boyu beynimize kazınan Beethoven’dan Fur Elisa’nın hızlıca çalan melodisi ile. =)
L. Ö: “Haydi Popescu.. Haydi oğluuum, haydi oğluuum…” (Popescu hızlıca köşeye vurur ve L.Ö. kopar..)
Ö. Ü: “Goooool… …. Goooooool! Goool Levent’çim goool..”
L. Ö: “Kupa biziimm, kupa bizim!.. Tanrım, tanrım şu güzelliğe bakın, tanrımm kupa bizimm..”(Kopuş devam.)
M. Ü: “Korkunç bi’ şey!”
L. Ö: “Allah’ım sana şükürler olsun.. Allah’ım sana şükürler olsun..”

PS: Aynı zamanda koyu bir FC Barcelona taraftarı ve üyesi olduğum için 17 Mayıs’ın benim için daha özel bir yeri var. Birincisi, 17 Mayıs 2006, futbol sahalarının ve Camp Nou’nun şahitlik ettiği ender yeteneklerden Ronaldinho’nun başı çektiği sezonda yine Arsenal’a karşı Şampiyonlar Ligi’ni kazanmamız.. (Arsenal’ın başında o zaman da Arséne Wenger vardır ve 6 sene sonra yine bir final kaybetmiştir, makus talihini yenememiştir. Hala da yenebilmiş değildir.)

İkincisi, 17 Mayıs 2009, yani bugünün ilk saatlerinde resmen ilan ettiğimiz 19. İspanya La Liga şampiyonluğumuz.

Gel de unut 17 Mayıs’ı…
Gel de kız arkadaşın doğum gününü hatırla…
Bir daha birine aşık olacaksam önce nufüs kağıdına bakıp öyle karar vereceğim!

Son 16 yılda sadece bir şampiyonluk gormüş olmanın açlığıyla takımlarını destekleyen, ama Beşiktaşlılık duruşuna aykırı olduğu takdirde küme düşmeyi dahi tercih eden bir taraftar…

Çarşı grubunun her şeye karşı olduğunu zaten hepiniz biliyorsunuz. Özellikle sosyal sorumluluk projelerine verdikleri destekler ve sosyal içerikli mesajlarıyla pek çok farklı kesimin beğenisini topluyorlar. Fakat en sonunda “Çarşı kendine de karşı” esprisini ciddiye alarak kendilerine de karşı çıktılar. Neyse ki bu karşı çıkış uzun sürmedi de tribünlere geri döndüler.

Beşiktaş taraftarının tutunduğu şeyler diğer takımların aksine şampiyonluklar, kupalar ya da galibiyetler değildir. Evet, bu tip başarılar önemlidir ama asıl önemli olan onlar için iki şey vardır: Beşiktaşlılık duruşu ve Çarşı ruhu.Bu iki olguya sıkı sıkı bağlanırken de yaratıcılıktan ve muhaliflikten beslenirler.
Evet, biraz pembe bir tablo çizdim. Madalyonun diğer yüzünde karaborsa, alkol, küfür, kavga, bazen de esrar var. Tribünde rahatsızlanan bir taraftar için hep beraber “Ambulans” tezahüratı yaparak görevlileri çağıran bir taraftar grubunun aynı tribünlere bu şeyleri taşımaları hoş değil. Ama bunu Beşiktaş taraftarına indirgemek hata olur. Çünkü bu durum Türk futbolunun genel bir sorunu.

Yaratıcılık dedik… Bahsetmeden olmaz; 2 Şubat 2003 Fenerbahçe – Beşiktaş maçını hatırlar msınız? Yardımcı olayım; bir grup Beşiktaş taraftarı İspanyolca “Korkak Tavuk Ortega” (Cobarde gallina Ortega) yazar. Fenerbahçe formalarıyla stada giderek bir grup Fenerbahçeli taraftara; “Biz bilet bulamadık. Ama para verip pankart yaptırmış olduk bir kere. Bari siz sokun bu pankartı” derler… Pankartta İspanyolca cümlenin altında ufak puntolarla Türkçe “Cesur Yürek Ortega” yazıyordur. Bunun üzerine Fenerbahçeliler seve seve kabul eder bunu. Maç başlamadan pankartı açarak Ortega’yı tribüne çağırırlar. Tabii İspanyolca “Korkak Tavuk Ortega” yazısını gören Ortega neye ugradığını şaşırır maç öncesi…
Mesela bir de Neptün meselesi var. Bir ara Neptünü gezegenlikten çıkartıyorlardı bilimadamları hatırlarsanız. Beşiktaş taraftarı da Neptüne karşı bir empati kurarak “Hepimiz Neptünüz” pankartı açtı. Bu hem Neptüne yapılan bir empati, hem de “Hepimiz …yız” söyleminin bayalığına yapılan bir göndermeydi.

Beşiktaş taraftarının farkının ve yaratıcılığının en büyük sebebi spora, futbola sadece müsabaka olarak değil, eğlence olarak bakabilmesidir. Bu da bana Latin Amerika’nın taraftar topluluklarını hatırlatıyor. Her maçı bir şöeln havasında yaşayarak hayattan zevk almanın farklı bir yolunu bulmuşlar gibi… Ve bu eğlencenin üstüne adanmışlık ruhu eklenince insan sınırlarını zorlayan şeyler ortaya çıkıyor, desibel rekoru gibi… Bazı otoritelere göre o desibele ulaşmak için 50-60 bin taraftar gerekirken rekorun Beşiktaş taraftarı tarafından 30 bin seyirciyle kırılması bunun göstergesi değil mi…

Acaba gerçekten öyle mi? Bu soruyu insanlara sorduğunuz zaman alacağınız cevaplar çok zıt olacaktır. Bazıları ‘Olur mu öyle şey, futbol ne kadar önemli olabilir ki?’ derken bazıları da ‘Futbolsuz bir hayat düşünemiyorum’ diyecektir. Peki bu herkesin peşinden koştuğu futbolu bu kadar önemli kılan ne?

Futbolu orta okul hazırlıktaki hocam ’22 maymunun topun peşinden koştuğu aktivite’ şeklinde yorumladığında bütün sınıf ne diyor bu adam diye duraksamıştık. Sonraları futbola olan ilgim artmaya başladıkça hocamı hatırlayıp sözlerine ‘30 bin kişinin de seyrettiği’ bölümünü ekledim. Ancak yine de futbola, maça gitmeye olan ilgim azalmak yerine gittikçe artıyordu. ÖSS’ye hazırlandığım sene düzenli olarak maça gitmeye başlamıştım ve o yıldan sonar İrlanda’ya taşınana kadar kaçırdığım iç saha maçları bir elin parmaklarını geçmezdi. O yıllar içinde maç günlerine denk gelen konserler oldu, arkadaş buluşmaları oldu, doğumgünleri oldu. Ancak hepsinde benim geç kalmamın veya hiç gitmememin sebebi aynıydı: “Kusura bakmayın maç var”. 2 haftada bir, bir günümü ayırıyordum futbola. Sadece bir gün de değil gerçi, geriye kalan zamanlardan da futbola kaymalar oluyordu.

Bazı zamanlarda geriye dönüp baktığımda düşünüyorum, bazen üzücü de geliyor futbola bu kadar önem vermek. En yakın arkadaşının doğumgünü kutlamasına geç gitmek için futbol yeterli bir sebep miydi ki? Bir maç kaçırsam ne olurdu?

Bu sorunun cevabını o ortamın içine girmeden verebilmek imkansız. Arkadaşlarınızla maç seyretme keyfini yaşamadıkça, onlarla omuz omuza verip eğlenmedikçe, bağırmadıkça bu soruyu cevaplamak o kadar zor ki? İrlanda’ya gelmeden önceki son maçımda maç öncesi arkadaşlarımla vedalaşırken farkettim ben aslında futbolun benim için tam ne ifade ettiğini. İyi bir iş için, iyi şartlarda, iyi bir ülkeye gidiyordum; ancak o gün farkettim ki o eğlenceyi, o tadı, o coşkuyu bırakıp gidiyordum aslında. Gerçi İrlanda’da da futbol konuşup, izliyoruz. Ancak hepimizin aklında o sırada Türkiye’de kendi sahasında maç seyretme tutkusu bulunuyor, burada yaptıklarımız sadece yaraya tampon uygulamak. Oradaki atmosferi, insanların birbirine karşı olan bağını, o dostluğu özlüyorsun. Türkiye’den kilometrelerce uzakta insanlar hala tuttuğu takımı konuşuyorsa, kilometreleri o takımı için gitmeyi göze alıyorsa, futbol=hayat denklemi çok da yanlış hale gelmiyor.

Yazdıklarım gerçi madalyonun sadece bir yüzü, elbetteki madalyonun diğer yüzü de var. Taraftarlıktan holiganlığa geçiş, işi düşmanlığa sürüklemek, insanlıktan önce futbol taraftarlığını ön plana almak, vs… Bütün bunlar futbolu seven insanlara, 22 maymuncuların bakışını daha da kötüleştiriyor; ancak yine de hiçbiri bizim 22 maymunun peşinden koşmamızı engellemiyor. Farklı renklere gönül vermiş olsa bile herkese sevgiler, saygılar. Renkler umrunda olmayanlar da kusurumuza bakmasınlar, bencillik ediyoruz belki bu sevgiyi tek başımıza yaşayarak onların haberi bile olmadan. Onlar da bizi anlayışla karşılasın. İyi ki varsın 22 maymun!!! Nisan sonu buluşacağım seninle tekrardan.