• Üniversiteye başladım. 2008-2009 dönemi üniversitemin ilk yılıydı, sevdiğim bir alanda sevdiğim işi yapmak üzere eğitim almaya başladım. Fizik Tedavi ve Rehabilitasyon ne alaka diye soranlara çok alaka diyorum. Benim anahtar kelimem iyileştirmek ve yaptığım her işte bunu hedefliyorum. Bununla ilgili bir yazıyı önümüzdeki günlerde paylaşacağım.

• Sosyal medyayla tanıştım. Sosyal medya ile olan tanışıklığımız 2009 öncesine dayanıyor ama bu yıl gerçek anlamda sosyal medyayla kaynaşma ve etüt etme imkanı buldum. Bir çok madeni aynı potada eriten ve online hayatı organize etmeye yarayan sosyal medya benim için pek çok köprü oluşturdu.

• Yeni insanlarla tanıştım. Sosyal medyanın beni köprüleri yoluyla ulaştırdığı alanlardan en büyüğü etkinlikler. 2009′da ilgilendiğim bir çok etkinlikten haberdar oldum, bir kısmına katılabildim ama çok şey öğrendim, çok insan tanıdım. İstanbul, Ankara, İzmir buluşmalarına katıldım. 2010′da daha farklı illerde daha çok etkinlikte bulunmayı hedefliyorum. İnsanları tanımayı ve hikayelerini dinlemeyi seviyorum. Bağlantılara inanıyorum.

• İşe başladım. Esnaf bir ailenin çocuğu olmam nedeniyle küçükken sadece kısa bir dönem maaş ile çalıştım, offline bir işti ve komik bir rakam alıyordum. Online çalışmalarım ise hep proje bazlı, dönemlik çalışmalar oldu. Bir işe girmek, öğrenciyken çalışmak kısa vadeli planlarım arasındaydı. Eylül 2009′da Desnet’te Ömer Ekinci ile çalışmaya başladım. Şimdiden çok doğru bir karar verdiğimi ve şanslı olduğumu düşünüyorum.

• Blog yazmaya başladım. Düzenli güncellediğim ilk web sitemi 2004 yılında açmıştım. 2006 yılında liseye başladıktan sonra MS Live Spaces ile blog tutmaya başladım, daha sonra Blogspot altyapısını kullandım. Dönem dönem farklı isimlerde kişisel bloglarım oldu, bir süre sonra yazmayı bıraktım. Sosyal medyanın henüz popüler olmadığı zamanlarda katıldığım toplantılarda isimden önce blog adresini soruyorlardı, blog yazmıyorum diye cevap verince bir garip oluyordu  Neden hala yazmıyorsun, başlamalısın diyenlere de zamanı gelince diyordum. Hayatımı biraz daha düzene soktuğum bu dönemde bu sorumluluğu almanın vaktinin geldiğini düşündüm ve 2009′un son güzelliği olarak blogumu kurdum. Bu yazının tarihi ve aynı zamanda doğum günüm olan 1 Ocak’ı blogumun miladı olarak kabul ediyorum.

2009 benim için ümit verici bir yıldı. 2010 ise kesinlikle daha iyi olacak. Hepinize mutlu yıllar diliyorum. Bu mimi paylaşmak istediklerimse Mümin, Gürkan, Oğulcan, Göksel ve Yener.

Bugün 1 Şevval 1430. Geride kalan 30 günde 1.5 milyar insan Ramazan Ayı’nı oruç tutarak ibadet ederek geçirdi, nefsini yola getirdi. Bugün ise oruç tutmak yasak. Çünkü bugün bayram.1428’inci(*) Ramazan Bayramı!

Bugün bayram, çünkü Ramazan Ayı boyunca tüm müslümanlar dini vecibelerini yerine getirdiler. Bu sorumluluğu yerine getirmenin mutluluğunu iç âleminde yaşıyorlar, bayram ediyorlar.

Bayram günlerinde insanlar diğer günlerden daha farklı olurlar. İçlerindeki sevinç sebebi ile diğer insanlara, özellikle çocuklara ve yaşlılara şefkat ile yaklaşırlar. Geçmişlerinin; dedelerinin kabirlerini ziyaret ederek dini inançlarına göre onlara dua ederler. Bu şekilde onları da sevindirmiş olurlar.

Bayramın özünde sevinmek sevindirmek vardır. Dolayısı ile insan küs olduklarına karşı dahi bugün kin besleyemez. Aksine barışmak ister. Bu anlamda bilinen dargın kimselerin de barışmasına vesile olmak gerekir.

Bu Ramazan Bayramını da hakkıyla yaşayalım. Etrafımızdakileri sevindirelim.

Bayram vesilesiyle barışalım. Kaynaşalım. Bayramı fırsat bilip, dargınların arasını bulalım.

Şeker istemeye gelen afacanları boş çevirmeyelim .

Tüm Hergunbiri okurlarına iyi bayramlar !

(*)Ramazan Bayramı hicretin ikinci senesinden itibaren kutlanmaya başlanmıştır.

I was born to love you
With every single beat of my heart
Yes, I was born to take care of you
Every single day of my life

Seni çok seviyorum.

* İlk defa beni dinleyeceği gün gecikmemek için Merter’den Laleli’ye koşmuş bir adamım ben.

7 Eylül, heyecan, telaş, adrenalin ve uyuyamama günüydü bizim için. “Biz” olmaya “evet” dediğimiz günün öncesi…

Nikah için gelen kocaman bir güruh, evde misafir edilecekler, otele gidecekler, eşte dostta kalacaklar, herkesin yerine yerleştirilmesi… Kuaföre, stüdyoya randevuların hatırlatılması, dakika dakika hareket planlarının hazırlanması, herkesin giyeceklerinin son bir kez prova edilmesi, kuyumcu ziyaretleri, ikramların kontrolü, koşuşturma, koşuşturma, koşuştururken sürekli evin içinde dışında birilerine çarpma, koşuşturma koşuşturma koşuşturma…
Annenin, babanın, teyzenin, dedenin, anneannenin, onun kardeşinin, kardeşinin eşinin, evdeki her bireyin odalara çekip verdikleri nasihatler…
Bütün bunlar yaşanırken bir yandan ikimizin, hala olan bitene, ertesi gün yaşanacaklara inanamayan tonda, bitmek bilmeyen telefon görüşmelerimiz…

Ve gece.. Tüm hazırlıklar bitmiş, bütün planlar son kez gözden geçirilmiş ve artık herkes odalarına çekilmiş… İkimiz son telefon konuşmamızı da yapmış ve sabah görüşmek üzere vedalaşmışız..

Ben ise annemle babamın yattığı koltuğun yanında yapılan yer yatağına girmeden önce son kez evdeki koridorda heyecanla gidip geliyorum gidip geliyorum. Koridor yerine sanki ormanda yürüyormuş gibi de derin derin soluyorum havayı.. Sonra mutfağa gidiyorum, bardağa suyu dolduruyor ve camdan sokak lambasına, ağaçlara, kardeşimin evine, karşımızdaki apartmana ve son olarak da elimdeki bardağa bakıyorum. Gözümden yaşlar boşanıyor birden… Sanki 15 senedir oturduğum evin, mutfaktan görmeye alıştığım o manzarasını bir daha hiç göremeyeceğim, o bardaktan bir daha su içemeyeceğim gibi… Kimse duymasın diye hıçkırarak da ağlayamıyorum, sıktıkça sıkıyorum kendimi, boğazım düğümlendikçe düğümleniyor. O an neler geçiyor kafamdan, nasıl bir hızla geçiyor, nasıl bir heyecanla yerimde sarsılıyorum o kadar iyi hatırlıyorumki… Sevdiğim adamla evleniyorum!.. Tanrım, bugünü nasıl beklemiştim!.. Bir yandan da, yarın bu evde uyumayacağım, yarın tek başıma yatmayacağım, yarın gece annemi babamı erkek kardeşimi görmeyeceğim…

Hayatını çift kişi olarak yaşamaya başladığın ana ramak kala sanki her şey “yeni” gibi geliyormuş insana. Önceki hayatın öylece kalıyor, sen yepyeni bir hayat için bırakıp gidiyorsun onu… (Buraya kadar okuyunca pişman olduğumu sanacak herkes.. İşin aslı öyle değil ama…)

Bunları düşündükçe, neye heyecanlandığını neye ağladığını şaşırıyorsun. Yarın evlenecek olmanın verdiği heyecanla mı ağlıyorsun, bıraktıkların için mi ağlıyorsun, yoksa her ikisi için de mi?

İşte o son gece.. Duyguların karmakarışık oluyor…

Mutfakta kimse duymasın diye hıçkıramıyorsun, kendini tuvalete atıyorsun, orada artık hiç tutamıyorsun kendini ve avaz avaz, bağıra bağıra, kendin bile ne dediğini anlamayarak, yerlerde debelenerek ağlıyorsun. İçin boşalıyor… Sonrası huzur. Ahhh, öyle bir huzurki… Damarına mutluluk enjekte ediyorlar sanki. Bir anda gözünün önüne balayınız, odanıza serpiştirilmiş gül yaprakları(hep duymuşsun ya önceden), balayı dönüşü, yuvanıza yerleşmeniz, belki ilk akşam yemeğini hazırlaman, ertesi gün mutlulukla yapılan, evdeki ilk kahvaltınız, … O andan itibaren geride bıraktığın hayat yok artık. Sadece ilerisi…
Artık tuvaletten çıkmaya hazırsın.. Yüzünü yıkıyor ve yatağına doğru ilerliyorsun. Annenin ve babanın, tecrübelerine dayanarak senin haline vakıf olduklarını anlıyorsun. Uyumayıp odaya gelişini beklemişler. Herşeyin çok güzel olacağını hatırlatıyor ve rahatlaman gerektiğini söylüyorlar son kez de sıcacık sesleriyle “iyi geceler” diyorlar ve hayatının geri kalanı aslında işte tam o anda donup kalıyor..

Yine gözümden yaşlar gelmişti. Telefonun saatine baktığımda 03.40′ı gösteriyordu…

Ben tam 9 saat sonra hayatımın aşkının karısı olacaktım. Hem de onun doğum gününde..

Tüm bunları yaşamamın üstünden 2 sene geçti. 3.yaşımıza giriyoruz artık.. Ben o günü/geceyi hiç unutmadım… O gece yaşadığım şey, ‘acaba başarabilecek miyim’in heyecanıydı, şimdi çok çok iyi anlıyorum. Annem babam yanımda yokken “ben” olabilecek miydim?

Ben olmayı geçtim, “biz” olduk o “evet”le..

Hayatımın da en güzel günlerini işte o “evet”ten sonra yaşamaya başladım. Harcama yapmayı elimize yüzümüze bulaştırıp aç kaldık hesap yapmayı öğrendik, yanlış kişilere güvenip yarı yolda bırakıldık birlikte küfredip rahatladık, hatalar yaptık yamasını da birlikte diktik, kavga ettik sonra da halimize kahkahalarla güldük, birimiz dağınık birimiz asabiyken ikimiz orta yolu bulduk, hep mutlu olduk, hep mutlu olacağız.. Her gece elele uyuyup, her sabaha birlikte gözümüzü açmaya devam edeceğiz…

İyi ki doğdun… İyi ki kocacığımsın… Seni çok seviyorum…

Hergunbiri.com’da bu önemli bir günde yazmak istedim. En yakın önemli tarih de 30 Ağutos 2009′du. Aslında 30 ağustosla ilgili pek de bir şey yazamam, ansiklopedik bilgi veririm diye düşünmüştüm. Ama şimdi fark ediyorum gerek yok. Kendi düşüncelerimi anlatsam daha iyi olacak gibi.

30 Ağustos 1922 de kazanmışız büyük zaferi. Adı; Başkumandan Meydan Muharebe diğer adı Dumlupınar Meydan Muharebesi… Mustafa Kemal Atatürk bizzat kendisi yönettiği için Başkumandan Meydan Muharebesi denmiş.

Önemi büyük bizim için. Kurtuluş Savaşı’nı kazanmamızı sağladmış bu yüzden ulusal bayram olarak kutlanıyor her 30 ağustos ülkemizde.

Aslında benim için bir başka önemi de var 30 ağustosun. Biricik abim askere gitti 20 gün önce. Endişeyle bekledik “Neresi çıkacak?” diye. Edirne-Keşan kısa dönem çıktı. Sevindik, havalara uçtuk ailecek. Tabi abim kadar şanslı olmayan arkadaşları da oldu, doğuya giden. İster istemez üzülüyor insan doğuya gidenler için. Sanki doğu üvey evlatmış gibi. Benim abim de gidebilirdi doğuya. Eminim ki her gece gözümü kırpamayacaktım “Acaba şimdi nasıl, iyi mi?” Peki neden?

Orası da ülkenin bir parçası değil mi?

Doğu da bizim vatanımızın parçası diye avutmaya çalışan insanlar bunun sebebini düşünmüyorlar mı peki? En basitinden batıdaki bir güvenlik bölümünün her şeyi tam korunurken, doğu neden korumasız kalıyor. Sınır karakollarındaki güvenlik araçları parasızlıktan mı onarılmıyor? Kimse bilmiyor neler döndüğünü. Kimse anlamıyor. Sadece yaşıyorlar. Şehit veriyoruz sürekli. Sadece ağlanıyor arkalarından. Neden? Kimsenin elinden gelen bir şey yok mu?

Bu arada burası için tarihler bakmak amacıyla internette dolaşırken tarihte bugünlere rastladım:

1988 yılında bugün; Irak ordusundan kaçan Kürtler, Türk sınırına dayanmış ve hükumet sınırları açmaya karar vermiş. Türkiye’ye gelen Kürtler Hakkari’nin ilçelerine yerleştirilmişler.
1992 yılında bugün; İran’dan Türkiye’ye gelen 300 kadar PKK militanı ile güvenlik güçleri arasında çatışma çıkmış ve 100 militan ile 10 güvenlik görevlisi ölmüş.

30 Ağustos Zafer Bayramı’nızı kutluyorum. Şehitlerimize Allah’tan rahmet, askerlik görevini yapmakta olanlar ise kolaylık diliyorum.

Bugün bizim için özel bir gün, bugünün anısına 2 şiir:

1. Şiir bana hissettirdiklerini:

yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var:
yaşadın mı büyük yaşayacaksın, ırmaklara, göğe, bütün evrene karışırcasına
çünkü ömür dediğimiz şey, hayata sunulmuş bir armağandır
ve hayat, sunulmuş bir armağandır insana

Ataol Behramoğlu

2. şiir ise ona karşı hissettiklerimi anlatsın diye:

Seviyorum seni
ekmeği tuza banıp yer gibi
Geceleyin ateşler içinde uyanarak
ağzımı dayayıp musluğa su içer gibi
Ağır posta paketini
neyin nesi belirsiz
telaşlı, sevinçli, kuşkulu açar gibi
Seviyorum seni
denizi ilk defa uçakla geçer gibi
İstanbul’da yumuşacık kararırken ortalık
içimde kımıldayan birşeyler gibi
Seviyorum seni
Yaşıyoruz çok şükür der gibi.

Nazım Hikmet Ran

‘Haydan gelip huya giden bir huysuz’ adam; ‘Ağzı bozuk ,meymenetsiz bir ozan’; ‘Ben bir osuruk ağacıyım yellendikçe şiirler açan’ rahatlığıyla kendini tarif eden bir şair.

Aman aman ! Öyle trajik bir hikaye antresi değil bu yazı bilesiniz isterim. Bu sözün öznesi adamın, ancak hayrankalınabilecek dalgacı haliyle yazdıklarından çok etkilenmiştim, okudukça dinledikçe hala da etkilenirim. Velhasıl inceden acısı olsa da öyle ağlak şeyler değil yazacaklarım, bi anma yalnızca.

Onu okurken, şair miydi, mecnun muydu, davacı mı davalı mıydı, lafını esirgemezin biri miydi neydi belli bile olmazdı. Olmazdı olmasına da, okuturdu da kendini gün ağarıncaya kadar, okurken dobralığıyla hissettirirdi insana insanlığını.

Kafiyeler düzeceğim diye kasmayan, yazdım demek olsun diye yazmayan, onun bunun ne diyeceğine çok da takmayan bir adam. Haha ! Ne çok gülmüştüm, 90’ların başlarıydı sanırım, ‘ kartpostal şairi’ tümcesine ‘kart da sizsiniz, postal da size girsin’ rahatlığıyla cevabı yapıştırdığında.

Dünyada ender bulunan, beyni kaleminde, hisleri dilinde şahsiyetlerdendi bence. İçten öfkesi, aşkı, zeki alaycılığı, argosuyla şiirleri düzmek isteyen biraz deli, biraz dolu ‘belkim bir kertenkele’ bi adam öldü 10 yıl önce bugün.

Biz insanoğlu pek hafıza kaybına yatkınız malum. Onca malzeme çıkar bize hayattan da, daha ertesi güne kalmadan ne yaptığımızı, ne dediğimizi unuturuz. Her gün yeni baştan başlar gibi…balıklar mıyız neyiz ?

Zaman geçer biz bakarız, biz şikayet ederiz, biz unuturuz tadına varmadan da farketmeyiz bizlerizdir o geçen zamanın bilmem neresinden. Haliyle hayret ettim kendime bile, ben niye unutmadım bugünü ?

Genç yıllarda ‘budur !’ dediğim tüylerimi diken diken eden şiirlerin ve söylemlerin şairi, toprağı bol olasıca üstadı okuyarak bildim, okutarak da anmak istedim.

Bugün bir küçük rakı sardırıp anısına, CAN YÜCEL’den ne bulursanız okuyun , dinleyin derim. Çünkü, okumak anmaktır, hem yazanı , hem kendini. . .

Bugün 3 Ağustos! Meleğim, dostum, sırdaşım biricik sevdamın, Büşramın doğum günü! Yaklaşık 4 yıldır hayatımı güzelleştirmek için çalışan meleğimin, yıllar önce dünyaya bu görev uğruna sürgün edilişinin yıldönümü yani! İzi hayatı boyunca silinmeyecek acılarla hemde. Bunun için bugün meleklerin yas günü!

Umarım tüm ertelediklerimi telafi edecek fırsatımız olur. Seni tüm hayallerimden daha çok seviyorum! İyi ki doğdun canım!

İnternetin insanı içine çeken ve çoğu zaman da kendinden geçirip saatlerini çalan sihrine en çok maruz kalanların başındadır blog yazarları. Bunca zaman kişisel bir e-günlüğü inşa’ etmek şüphesiz hayatımdan pek çok insanın çıkıp gitmesine yol açarken birbirinden değerli yeni insanları tanımama, kazanmama da vesile oldu. Özel yaşamı belli ölçülerde {de}şifre etmek, üstelik bunu en tehlikeli sosyal ağ olan internette yapıyor olmak pek çok olumlu-olumsuz durumu da beraberinde getiriyor. “Kişisel bir e-günlük” olduğunu unutmadan şahsi bir medya portalına dönüşen e-vren günlüğü’ne bugüne kadar ne google reklamı aldım ne de reklam arayış ya da kabulünde bulundum. İnternetin hayatımdan bu işleviyle birgün çıkacağını biliyorum. Bu yüzden e-vren günlüğü’nün çocuklarıma ve torunlarıma kalacak bir hatıra defteri, bir görsel hafızadan ibaret olacağının farkındayım.

Binlerce yazı, kişisel fotoğraf, ziyaretçi yorumu, yüzlerce çekim, onlarca videoblog ve 38 MisAfiR KaLeM ile 5. yıla girerken artık çok anlamlı bir amaca da hizmet edecek e-vren günlüğü:

5. yılında e-vren günlüğü, Türkiye Omirilik Felçlileri Derneği‘ne sosyal sorumluluk gereği resmi destek sağlamaya gayret gösterecek. e-vren günlüğü’nde bugünden itibaren 365 gün boyunca TOFD için farklı şekillerde yürütülecek sosyal sorumluluk proje desteği ile kişisel bir e-günlük olmanın yanında işe yarar bir amaca da hizmet etmeye çalışılacak.

5. yıl coşkusunu daha bir anlamlı kılan TOFD sosyal sorumluluk proje desteğinin yanında sevgili Haydar Doğramacı‘ının özel fotoğraf çekimleri de ayrı bir heyecan unsuruydu. 5. yıla özel çekilen fotoğrafları, evrengunlugu hesaplarının yer aldığı picasaweb ve flickr bağlantılarının herhangi birinde görebilirsiniz.

Gün gün 5. yıl hazırlık coşkusunu okumanız, seyretmeniz, yorumlamanız da {şuradan} mümkün. e-vren günlüğünü 5. yılında henüz keşfettiyseniz kaçırdığınız hiçbir şey yok: 7/24 buradayız çünkü

Gemiyi tek tek terkediyorlar..ama biz inatçı bekarlar o gemiyi her türlü fırtınaya karşı sürmeye devam ediyoruz..aslında biz de biliyoruz dünyanın yuvarlak olduğunu ve olduğumuz noktaya geri geleceğimizi ama yeni dünyalar keşfedecekmişçesine sürüyoruz işte..

O gemiyi terk edenlerin de uzaklara gidip kendi cumhuriyetlerini kurmadıklarını görmek, onlarla hep aynı sularda olmak, bazı şeylerin hiç bir zaman değişmediğini tecrübe etmek o kadar güzel ki..o yüzden gemiyi terkedenleri şenliklerle uğurluyoruz.. coşuyoruz..

işte böyle bir şenlik bizi bekliyor bu akşam.

Gemiden sevgiler..