Noktalari yerine sayarim,

Sorulari isaretlerim,

Virgülde durur,

Son sözümde bitiririm.

‘Haydan gelip huya giden bir huysuz’ adam; ‘Ağzı bozuk ,meymenetsiz bir ozan’; ‘Ben bir osuruk ağacıyım yellendikçe şiirler açan’ rahatlığıyla kendini tarif eden bir şair.

Aman aman ! Öyle trajik bir hikaye antresi değil bu yazı bilesiniz isterim. Bu sözün öznesi adamın, ancak hayrankalınabilecek dalgacı haliyle yazdıklarından çok etkilenmiştim, okudukça dinledikçe hala da etkilenirim. Velhasıl inceden acısı olsa da öyle ağlak şeyler değil yazacaklarım, bi anma yalnızca.

Onu okurken, şair miydi, mecnun muydu, davacı mı davalı mıydı, lafını esirgemezin biri miydi neydi belli bile olmazdı. Olmazdı olmasına da, okuturdu da kendini gün ağarıncaya kadar, okurken dobralığıyla hissettirirdi insana insanlığını.

Kafiyeler düzeceğim diye kasmayan, yazdım demek olsun diye yazmayan, onun bunun ne diyeceğine çok da takmayan bir adam. Haha ! Ne çok gülmüştüm, 90’ların başlarıydı sanırım, ‘ kartpostal şairi’ tümcesine ‘kart da sizsiniz, postal da size girsin’ rahatlığıyla cevabı yapıştırdığında.

Dünyada ender bulunan, beyni kaleminde, hisleri dilinde şahsiyetlerdendi bence. İçten öfkesi, aşkı, zeki alaycılığı, argosuyla şiirleri düzmek isteyen biraz deli, biraz dolu ‘belkim bir kertenkele’ bi adam öldü 10 yıl önce bugün.

Biz insanoğlu pek hafıza kaybına yatkınız malum. Onca malzeme çıkar bize hayattan da, daha ertesi güne kalmadan ne yaptığımızı, ne dediğimizi unuturuz. Her gün yeni baştan başlar gibi…balıklar mıyız neyiz ?

Zaman geçer biz bakarız, biz şikayet ederiz, biz unuturuz tadına varmadan da farketmeyiz bizlerizdir o geçen zamanın bilmem neresinden. Haliyle hayret ettim kendime bile, ben niye unutmadım bugünü ?

Genç yıllarda ‘budur !’ dediğim tüylerimi diken diken eden şiirlerin ve söylemlerin şairi, toprağı bol olasıca üstadı okuyarak bildim, okutarak da anmak istedim.

Bugün bir küçük rakı sardırıp anısına, CAN YÜCEL’den ne bulursanız okuyun , dinleyin derim. Çünkü, okumak anmaktır, hem yazanı , hem kendini. . .

yine aynı yüzler, yine aynı sesler.
yine aynı işler, yine aynı işler.
eğlenmekten çok eğlendirmek.
yere düşmüş boyalı pamuklar.

radyoda neşeli bir şarkı.
patron yine çocuğu azarlıyor.
sol elim boş; ama sağ elim dolu.
sağ elimdeki silah patlıyor.

boş bir çanta ve parayla dolu bir kasa.
şimdi kasa boş ve dolu bir çanta.
sağ elim boş, sol elim dolu.
sol elimde gri bir çanta.

sabah çizgi film izliyoruz.
pavlov’un köpeği inliyor.
köpeğin karnındaki,
pavlov’u deli ediyor.

pavlov yine sihir yapıyor.
yanıma geliyor beni gördüğü anda.
dördümüz eski bir otobanda.
ben, pavlov, köpek ve gri bir çanta.

pavlov’un gözünde yeni bir gözlük.
sıcak hava ve ıslak bir kafa.
küçücük bir mola:
akmadan yüzümdeki boya.

pavlov’un gözünde yeni bir gözlük.
sıcak hava ve ıslak bir kafa.
pavlov hariç herkes şaşkın.
benzinlikte bir palyaço.

sabah çizgi film izliyoruz.
pavlov’un köpeği inliyor.
köpeğin karnındaki,
pavlov’u deli ediyor.

bir çanta, iki hayal.
otel odasında bir tv.
tv’de bir jim jarmusch filmi.
ve pavlov’un köpeği uykuya dalar.

aynı tv ve çizgiden bir film.
dünyadaki en güzel gün.
mekanik bir inleme.
yerde yatan bir köpek.

pavlov’un elinde bir bıçak.
ölüme giden bir sihirbaz.
kanla doldu bir yatak.
pavlov’un elinde bir silah.

sabah çizgi film izliyoruz.
pavlov’un köpeği inliyor.
köpeğin karnındaki,
pavlov’u deli ediyor.

Tamamlanmayı bekler, tamamlamayı ister.

İnsan yorgun yaratılır.

Sırtını dayayıp dinlenmeyi bekler, destek olup yaslanılmayı ister.

İnsan cevapsız yaratılır.

Güneşin her sabah neden doğduğunu öğrenmeyi ister.

İnsan amaçsız yaratılır.

Güneşin her sabah doğduğunu görmek için bir neden ister.

İnsan aptal yaratılır.

Elinde sahip olduklarının değerini kaybetmeden önce öğrenmek ister.

Ben hepsiydim,
seninle tamamlandım,
seninle durmadan koşabiliyorum,
seninle bir cevabım var,
seninle bir amacım var.

Kaybedilemeyecek kadar değerli bir şey varsa benim için o da sensin.

İyi ki doğdun, iyi ki yanımdasın.

Doğum günün kutlu olsun.

Seni çok seviyorum Meryem’im.

Burak

savurgan değişimlerden
gömleğime bulaşan taze terim
ya da dilimden düşmeyen kaba bir türkü gibi
tadını umursamadan, kaşık kaşık yutkunduğum, acıyan kanım
yalnızlığımın sessiz direnişine
asi yüzlü kontra tokatlarım
uğursuz diye kaldırımlara saçtığım amerikan dolarları
ve kalıbında sessizce doğuran anılarım
ve ben ertelemedim hiçbir savruluşu…

yani katil yüzlü şaşkınlığım
ya da bebek yüzlü sevdam
trenlerin peşindeki çocukluğum
ve yüksek ateşte kıvranan kurban beynim,
haplarım ve yongalarım
dumanlı farkındalıklarım
hızlanmış ya da karalmış adımları

düğümlerle bağlanmış kollarım
ve birbirine deymeyen zıt kutuplu belalarım,
işte bu
açılımıdır çokça gelişmiş bir zekanın
ve çokça yalnız kalmış bir rüyanın…

işte bu
lanetidir farkında olmanın
ve lanetidir
taşıyıcıların…

iş dönüşünden geceye sarkan bir avuç zaman
ve gündüze asılı kalmış pembe yüzlü şeytan
geceye dönüşen defterim
ve kalem kalem yayılan parmaklarım
usulca kanattığım gözlerimdeki yaralarım
ve derisini soyduğum kehribar içindeki solucanlar
canlı tanıklarım
fahişelerin kabuslarında
cansızca sürünen akıl dolusu maharetler
ve kabızlığından ağlayan çukurcuklar
aynı gömleği ıslatan iki farklı ter
ve gömleğime isyan eden beden kalıbım…
taşıyıcıyım…

sonra kısa bir süre
biraz karmaşa
ve
yapışkan bir sessizlik…

aradığım her numarada
telefonu açan hep
o lösemili çocuk
deli kanımı paylaşan o küçük beden
tanımadığım
bilmediğim hikayesi olan bebek
çocuk…
gözümü her açtığımda farklı bir hastanede
bir ünite daha eksilirken kanım
yorgunluğum
deli kanım
zalimce AB+
adımın baş harfleri…
adımı bile bilmeyen o küçük kalp
kanımı kattığı umutları
trombosit
hava ve su…
bir bebeğin gülen gözleri…
işte o gülümseyerek ağlayan bebek
ve benim
her gece başka bir hastanede
ünite ünite eksilen kanım
ve
adım adım yaklaştığım garip bir demet ışık…
taşıyıcıyım…

kıyasıya bir dövüşün ardından
önce yanaklarımda başlayan
ve derinlerde patlamaya hazır
intikam türevi orgazmlar
çığlıklar
bedenlerimizin sefaleti
bizim…
acının kemirdiği, ruh ateşi gibi yanan gözlerim
ve görebildiği
işte kehanetin gerçek rengi
yıllar önce ölen falcı kadının kanı gibi yerde biriken
bu çoğul işkence ayinleri…
taşıyıcıyım…

dün ben mahallede yokken
yani evde bile değilken
yani aslında ben hiçbir yerdeyken
habersizken her şeyden
çocuk kaçırmaktan hüküm giymişim…

anlatamadım ben
oysa çocuklara kıyamam
anlatamadım
oysa sadece taşıyıcıyım…

işte kalemim
işte düşen bir yıldız
yanımda yalnız kitaplarım
ve belki de ben aslında
geceye açılan gizli bir kapıyım…

Ali BULUT

www.alibulut.com

Bu sefer ben konuşmak istiyorum.

Herkes konuştu benim hakkımda, bu sefer ben.

Susturma beni, susturtma…

Kimim ben?

Doğar doğmaz tanırsın beni, sen öldükten sonra dahi seninleyimdir.

Hiç bırakmam seni. Sensiz olamam çünkü…

Yalnız kaldığını düşündüğünde bile benimlesindir farketmezsin.

Paylaşırım en aydınlık günlerini, en karanlık gecelerini…

Paylaşırım mutluluğunu, üzüntünü, sessizliğini, sesini…

Paylaşırsın beni sevdiklerinle, nefret ettiklerinle…

Seversin beni…

Yaşın, cinsiyetin, dilin, ırkın, dinin neyin varsa seni sınıflamaya çalışan;

Beni sevmeni ve benimle olmanı etkilemez.

Kucaklarsın beni kendinden bir parça gibi.

Ruhunun derinliklerinde saklarsın varlığımı,

Varlığımla ruhuna ruh katarım.

Düğünlerine gelirim, cenazende bulunurum.

Yeni yaşını benimle kutlarsın,

Yeni yılına benimle başlarsın.

Dini törenlerinde saygıyla bulunurum,

Zafer günlerinde gururla hazır olurum.

Sabah kahvaltında mısır gevreğine,

Çay saatinde bisküvine ortak olurum.

Trafik çilende stressini alırım,

İş yerinde ise sığınağınımdır.

Romantik bir akşam yemeğinde,

Sevgilinin kollarındaki andayımdır.

Bensiz düşünemezsin kendini,

Düşünmek de istemezsin.

Sensiz var olamadığım gibi,

Bensiz de var olamazsın.

Kısaca senimdir, sen de ben.

Sesin sesimdir bunu sen de bilirsin.

Ve susturulmak istendiğimde, susturmalarına izin vermezsin.

Bugün de izin verme.

Susturtma beni.

Sesimi kısmak isteyenlere karşı dur.

Seni hiç yalnız bırakmadığım gibi,

Sen de bırakma beni yalnız.

Göster onlara gücünü, gücümüzü.

Susturma beni, susturtma…

Özgürlüğüm için göster gücünü…

Özgürlüğümüz için…