Korkma…

korkarsın bazen kaybetmekten ve kaçmaya kalkarsın kendinden bir şehirden başka şehire yol alırsın korkmuyormuşcasına

bir tek sen bilirsin…gözlerin yalan söylemeyeceğini bilişindendir belki de gözlerini kaçırışın. gözlerden korkmuyorum dersin kendi kendine, kendini bulduğun yalnız bir yerde. belki de yalnızlıkta bulmak için kendini çeker gidersin her seferinde.. yüreğinde bir şey olduğunu bilirsin, bilmediğin acıya benziyordur sence, öyleyse kimin kanayan yarasıdır. bu gerçekleri görüp üzerini kapatmak istersin belki de bu yüzdendir geceleri sevmen ve gecenin karanlığını aydınlatmaya çalışan yıldızları. evet haklısın korkundandır kaçısın, bunu söylemekten korkarsın, bataklıkta olduğunun farkındasındadır çırpındıkça batarsın, korkuyorum demekten korkarsın, başını dik gözlerini yere tutarsın, her gidiş bir kaybediştir bilirsin. korkularınla yüzleşmek ölümle yüzleşmek gibidir bilirsin dayanamayıp yok olabilirsin var olabileceğini umut ederek gidersin sahte yüzlere denk gelirsin yüzüne yansıtamadığın bir gülümse olur içinde yalnız senin gördüğün. seni başka türlü tanırlar sen iyisindir oysa olmadığını bilirisin yanılan insanları gördükçe sen de yanıldığını anlarsın herşeyin oyun olduğu bir dünyada sen de oyunlar oynarsın. her seferinde başka bir secenek işaretlersin yalnızlığında herşey büyür, çizdiğin tabloya sığmaz olur hayat bir pencereden bakıyormuşcasına sınırlıdır peşini bırakmayan hayallerin seni yalnızlıktan bir an olsun kurtarır ve anlarsın kendinden kaçmak bir başka şehirde olmak değil kendinden kaçmak aslında hayallerinden kaçmaktır. hayallerine yeni hayaller katmak sadece kendini kandırmaktır

insan kendinden hiç bir zaman kaçamaz korkularınla yüzleşip kendini bulduğunda hayata gerçek bir gülümseyiş bırak o hep senledir ölüm.