Taraftardan Daha Ötesi

Haftasonu Beşiktaş’tan gecerken “Kazan” restoranının önunde toplanmış bir kalabaliğa rastladınız mı hiç? Eğer rastladıysanız onları uzun süre izleme şansına sahip olmuşsunuzdur. Çünkü muhtemelen trafik o sırada durduğu için 500 metreyi 2 dakikada ancak geçebilirsiniz.

Evet, o kalabalik Beşiktaş takımının taraftarı. Eğer diğer takımları desyekleyen insanlara taraftar deniyorsa, Çarşı grubuna taraftar demek biraz zor. Fanatiklik kokmaya başladı sanki bu yazı

Son 16 yılda sadece bir şampiyonluk gormüş olmanın açlığıyla takımlarını destekleyen, ama Beşiktaşlılık duruşuna aykırı olduğu takdirde küme düşmeyi dahi tercih eden bir taraftar…

Çarşı grubunun her şeye karşı olduğunu zaten hepiniz biliyorsunuz. Özellikle sosyal sorumluluk projelerine verdikleri destekler ve sosyal içerikli mesajlarıyla pek çok farklı kesimin beğenisini topluyorlar. Fakat en sonunda “Çarşı kendine de karşı” esprisini ciddiye alarak kendilerine de karşı çıktılar. Neyse ki bu karşı çıkış uzun sürmedi de tribünlere geri döndüler.

Beşiktaş taraftarının tutunduğu şeyler diğer takımların aksine şampiyonluklar, kupalar ya da galibiyetler değildir. Evet, bu tip başarılar önemlidir ama asıl önemli olan onlar için iki şey vardır: Beşiktaşlılık duruşu ve Çarşı ruhu.Bu iki olguya sıkı sıkı bağlanırken de yaratıcılıktan ve muhaliflikten beslenirler.
Evet, biraz pembe bir tablo çizdim. Madalyonun diğer yüzünde karaborsa, alkol, küfür, kavga, bazen de esrar var. Tribünde rahatsızlanan bir taraftar için hep beraber “Ambulans” tezahüratı yaparak görevlileri çağıran bir taraftar grubunun aynı tribünlere bu şeyleri taşımaları hoş değil. Ama bunu Beşiktaş taraftarına indirgemek hata olur. Çünkü bu durum Türk futbolunun genel bir sorunu.

Yaratıcılık dedik… Bahsetmeden olmaz; 2 Şubat 2003 Fenerbahçe – Beşiktaş maçını hatırlar msınız? Yardımcı olayım; bir grup Beşiktaş taraftarı İspanyolca “Korkak Tavuk Ortega” (Cobarde gallina Ortega) yazar. Fenerbahçe formalarıyla stada giderek bir grup Fenerbahçeli taraftara; “Biz bilet bulamadık. Ama para verip pankart yaptırmış olduk bir kere. Bari siz sokun bu pankartı” derler… Pankartta İspanyolca cümlenin altında ufak puntolarla Türkçe “Cesur Yürek Ortega” yazıyordur. Bunun üzerine Fenerbahçeliler seve seve kabul eder bunu. Maç başlamadan pankartı açarak Ortega’yı tribüne çağırırlar. Tabii İspanyolca “Korkak Tavuk Ortega” yazısını gören Ortega neye ugradığını şaşırır maç öncesi…
Mesela bir de Neptün meselesi var. Bir ara Neptünü gezegenlikten çıkartıyorlardı bilimadamları hatırlarsanız. Beşiktaş taraftarı da Neptüne karşı bir empati kurarak “Hepimiz Neptünüz” pankartı açtı. Bu hem Neptüne yapılan bir empati, hem de “Hepimiz …yız” söyleminin bayalığına yapılan bir göndermeydi.

Beşiktaş taraftarının farkının ve yaratıcılığının en büyük sebebi spora, futbola sadece müsabaka olarak değil, eğlence olarak bakabilmesidir. Bu da bana Latin Amerika’nın taraftar topluluklarını hatırlatıyor. Her maçı bir şöeln havasında yaşayarak hayattan zevk almanın farklı bir yolunu bulmuşlar gibi… Ve bu eğlencenin üstüne adanmışlık ruhu eklenince insan sınırlarını zorlayan şeyler ortaya çıkıyor, desibel rekoru gibi… Bazı otoritelere göre o desibele ulaşmak için 50-60 bin taraftar gerekirken rekorun Beşiktaş taraftarı tarafından 30 bin seyirciyle kırılması bunun göstergesi değil mi…

Be Sociable, Share!

•